فضايل اهل بيت عليهم السلام
|
درباره...  ناد علیا مظهر العجائب
تجده عونا لک فی النوائب کل هم و غم سینجلی بولایتک یاعلی یاعلی یاعلی لوگوی ما    آمار بازدید پشتیبانی آنلاینقالب ساز |
كسي كه با زن بيگانه لواط كند ، حد زده نميشود
موضوع: فتواهاي شرم آور، نتيجه دوري از اهل بيت ع
پنجشنبه پنجم آذر 1388 7:20
ومن أتى امرأة أجنبية في دبرها فعليه
الحد في قول أبي يوسف ومحمد رحمهما الله تعالى. والتعزير في قول أبي حنيفة رحمه
الله تعالى وكذلك اللواط عند أبي حنيفة رحمه الله تعالى يوجب التعزير عليهما. نوشته شده توسط سيد محمد يزداني | لینک ثابت | اگر كسي لواط كرد، فقط تعزيز ميشود
موضوع: فتواهاي شرم آور، نتيجه دوري از اهل بيت ع
سه شنبه سوم آذر 1388 9:34 حكم لواط از ديدگاه حنفيها
مطلب في حكم اللواطة ... فعند أبي حنيفة يعزر بأمثال هذه الأمور
مطلبي در
باره حكم لواط كردن ... از ديدگاه ابو حنيفه براي
كارهاي همانند آن (لواط) شخص تعزير مي شود . حكم اللواطة بالرجال . واما اللواط بالرجال فانه ليس في التحريم كالجماع ولا يحرم شيئا . وحده كحد الزنا في قول النخعي وابي يوسف ومحمد وابي عبد الله وفي قول أبي حنيفة ليس فيه حد وفيه التعزير حكم لواط با مردان ؛ اما لواط با مردان در حرمت مانند حرمت جماع (زنا) نيست ؛ و سبب حرام شدن كسي بر كسي نمي شود ؛ و حد آن در نظر نخعي و ابو يوسف و محمد و ابو عبد الله مانند حد زنا است ؛ اما به نظر ابو حنيفه در اين كار حد جاري نمي شود ولي تعزير مي شود . السغدي البخاري الحنفي، أبو
الحسين شيخ الإسلام علي بن الحسين بن محمد (متوفاي461هـ) ، النتف في الفتاوى (فتاوى
السغدي) ، ج 1 ص 269 ، تحقيق : المحامي الدكتور صلاح الدين الناهي ، ناشر : دار
الفرقان / مؤسسة الرسالة - عمان الأردن / بيروت ، الطبعة : الثانية ، 1404 - 1984
از ديدگاه اهل سنت، اندازه تعزيز به دست حاكم است، حاكم اگر بخواهد ميتواند تنها بر او خشم بگيرد و سپس او را ببخشد و اگر بخواهد او را از يك تا هفتاد و نُه ضربه شلاق ميزند ؛ زيلعي حنفي در اين باب مي گويد : وَاجْتَمَعَتْ الْأُمَّةُ على وُجُوبِهِ في كَبِيرَةٍ لَا تُوجِبُ الْحَدَّ أو جِنَايَةٍ لَا تُوجِبُ الْحَدَّ ثُمَّ هو قد يَكُونُ بِالْحَبْسِ وقد يَكُونُ بِالصَّفْعِ وَبِتَعْرِيكِ الْآذَانِ وقد يَكُونُ بِالْكَلَامِ الْعَنِيفِ أو بِالضَّرْبِ وقد يَكُونُ بِنَظَرِ الْقَاضِي إلَيْهِ بِوَجْهٍ عَبُوسٍ وَلَيْسَ فيه شَيْءٌ مُقَدَّرٌ وَإِنَّمَا هو مُفَوَّضٌ إلَى رَأْيِ الْإِمَامِ على ما تَقْتَضِي جِنَايَتُهُمْ فإن الْعُقُوبَةَ فيه تَخْتَلِفُ بِاخْتِلَافِ الْجِنَايَةِ فَيَنْبَغِي أَنْ تَبْلُغَ غَايَةَ التَّعْزِيرِ في الْكَبِيرَةِ كما إذَا أَصَابَ من الْأَجْنَبِيَّةِ كُلَّ مُحَرَّمٍ سِوَى الْجِمَاعِ أو جَمَعَ السَّارِقُ الْمَتَاعَ في الدَّارِ ولم يُخْرِجْهُ وَكَذَا يُنْظَرُ في أَحْوَالِهِمْ فإن من الناس من يَنْزَجِرُ بِالْيَسِيرِ وَمِنْهُمْ من لَا يَنْزَجِرُ إلَّا بِالْكَثِيرِ وَذَكَرَ في النِّهَايَةِ التَّعْزِيرُ على مَرَاتِبَ تَعْزِيرُ أَشْرَافِ الْأَشْرَافِ وَهُمْ الْعُلَمَاءُ وَالْعَلَوِيَّةُ , بِالْإِعْلَامِ وهو أَنْ يَقُولَ له الْقَاضِي بَلَغَنِي أَنَّك تَفْعَلُ كَذَا وَتَعْزِيرُ الْأَشْرَافِ وَهُمْ الْأُمَرَاءُ وَالدَّهَاقِينُ بِالْإِعْلَامِ وَالْجَرِّ إلَى بَابِ الْقَاضِي وَالْخُصُومَةِ في ذلك وَتَعْزِيرُ الْأَوْسَاطِ وَهُمْ السُّوقِيَّةُ بِالْإِعْلَامِ وَالْجَرِّ وَالْحَبْسِ وَتَعْزِيرُ الْأَخِسَّةِ بهذا كُلِّهِ وَالضَّرْبِ .
فصلي در باب تعزير : ... و امت اجماع دارند كه تعزير در
گناهان كبيره اي است كه موجب حد نمي گردد ؛ تعزير مي تواند با حبس باشد و يا اينكه
به آرامي با كف دست بر پشت او بزند و يا اينكه گوش او را به درد آورد و گاهي نيز با
كلام تند است يا با زدن و گاهي نيز با تندي نگاه كردن قاضي به شخص است ؛ و مقدار
معيني ندارد ؛ و به نظر امام (حاكم شرع) محول مي گردد كه به حسب كاري كه انجام داده
اند ايشان را تنبيه كند ... و همچنين حاكم وضعيت مجرم نگاه مي كند ، زيرا بعضي از
مردم با تنبيهي كوچك ، ادب شده و بعضي به جز با تنبيه سخت ادب نمي گردند ؛ و در
نهايه گفته است كه تعزير به حسب مراتب حالات مردم است ؛ تعزير بزرگترين بزرگان كه
علما و سادات هستند و تعزير ايشان به خبر دادن است !!! به اين صورت كه قاضي به او
بگويد به من خبر رسيده است كه تو چنين كرده اي !!! و تعزير بزرگان كه امرا و
دهداران هستند به خبر دادن و كشاندن وي به سبب اين جرم به در خانه قاضي و دادگاه
است ؛ و تعزير مردمان حد وسط كه بازاريان هستند با اعلام و كشاندن به دادگاه و حبس
است و تعزير مردمان پايين دست با همه اينها و زدن . نوشته شده توسط سيد محمد يزداني | لینک ثابت | كسي كه با نوكر خود لواط كند ، حد زده نميشود (3)
موضوع: فتواهاي شرم آور، نتيجه دوري از اهل بيت ع
یکشنبه یکم آذر 1388 17:35 التلوط
بالغلام المملوك قاضي حسين در
تعليقه خويش آورده است كه از شيخ ابن سهل ابي وردي نقل شده است كه اگر كسي با غلام
زرخريد خويش لواط كند حد نمي خورد ؛ اما اگر اين غلام براي ديگري باشد ، حد خواهد
خورد . السبكي الشافعي، ابونصر تاج الدين عبد الوهاب بن
علي بن عبد الكافي (متوفاي 771هـ)، طبقات الشافعية الكبرى، ج 4 ، ص 45 ، تحقيق: د.
محمود محمد الطناحي د.عبد الفتاح محمد الحلو، ناشر: هجر للطباعة والنشر والتوزيع،
الطبعة: الثانية، 1413هـ. نوشته شده توسط سيد محمد يزداني | لینک ثابت | كسي كه با نوكر خود لواط كند ، حد زده نميشود (2)
موضوع: فتواهاي شرم آور، نتيجه دوري از اهل بيت ع
چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388 19:10
وقال ابن عقيل في فصوله فإن كان الوطء
في الدبر في حق اجنبية وجب الحد الذى أوجبناه في اللواط وعلى هذا فحده القتل بكل
حال وإن كان في مملوكه فذهب بعض اصحابنا
أنه يعتق عليه وأجراه مجرى المثلة الظاهرة وهو قول بعض السلف. نوشته شده توسط سيد محمد يزداني | لینک ثابت | كسي كه با نوكر خود لواط كند ، حد زده نميشود (1)
موضوع: فتواهاي شرم آور، نتيجه دوري از اهل بيت ع
سه شنبه بیست و ششم آبان 1388 17:58
لو فعل هذا [وطي في الدبر]
بعبده أو أمته أو منكوحته لا يحد
بلا خلاف وإن كان حراما بالإجماع وإنما يعزر لارتكاب المحظور أو
عمل عمل قوم لوط فإنه يعزر ولا يحد عند الإمام [أبي حنيفة]. نوشته شده توسط سيد محمد يزداني | لینک ثابت | ابوبكر، همراه هميشه محزون
موضوع: فضایل ابوبکر !
شنبه بیست و سوم آبان 1388 18:29 بسم الله الرحمن الرحيم
نقدي بر ديدگاههاي اهل سنت در تفسير آيه غار
طرح بحث گفتار اول: انتخاب ابوبكر براي همراهي
نقد و بررسي گفتار دوم: تنها ابوبكر، به همراه رسولخدا (ص) باقي ماند
نقد و بررسي گفتار سوم: دلالت جمله «ثاني اثنين» بر فضيلت ابوبكر
نقد و بررسي
گفتار چهارم: استدلال به روايت « ما ظنّك باثنين الله ثالثهما»
نقد و بررسي گفتار پنجم: استدلال به جمله: « إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ»
نقد و بررسي گفتار ششم: استدلال به «لاَ تَحْزَنْ»
گفتار هفتم: استدلال به جمله «إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا» گفتار هشتم: استدلال به «فَأَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ»
نقد و بررسي گفتار نهم: خريد مركب توسط ابوبكر و مشاركت فرزندان وي در امر هجرت
نقد و بررسي گفتار دهم: ورود رسول خدا و ابوبكر به مدينه: گفتار يازدهم: بررسي پاسخهاي فخررازي به استدلالهاي شيعه
نتيجه لينك فايل pdf نوشته شده توسط سيد محمد يزداني | لینک ثابت | سخنراني حضرت آيت الله وحيد خراساني به مناسبت شهادت حضرت زهرا (سلام الله عليها) حضرت آيت الله
العظمي وحيد خراساني (مد ظله العالي) ، به مناسبت سالگرد شهادت حضرت صديقه شهيده ،
فاطمه زهرا سلام الله عليها ، در درس خارج اصول سخنراني كردند كه عيناً تمامي
سخنراني ايشان از منظر دوستان خواهد گذشت . يك شنبه : 29/2/87 ؛ 12/ جمادي الأول/1429 تضعيف شعائر فاطميه ، خيانت
به مذهب و خيانت به امير المؤمنين عليه السلام است
اسلام وابسته به سيد
الشهداء و عاشورا است و شعائر حسينيه همان است كه در اربعين گفتيم بدون كم و كاست
. مناقشه در شعائر حسينيه ، خيانت به اسلام است . چون اسلام قائم به عاشورا است و
عاشورا قائم به اين شعائر است . اما نسبت به فاطميه
: همان طوري كه اسلام و خاتم النبيين وابسته به سيد الشهداء است ، مذهب و امير المؤمنين وابسته به صديقه كبري است
. تضعيف شعائر فاطميه ، خيانت
به مذهب و خيانت به امير المؤمنين عليه السلام است . چون شماهايي كه در اين بحث هستيد ، قسمت عمده نخبه فضلاء قم
هستيد هم از ممالك مختلف هم از بلاد مختلف ايران در اين جا جمع شديد ، از نظر عقلي
و عملي ، نه از نظر احساسي بايد عظمت فاطميه را درك كنيد و به بلاد خودتان منتقل
كنيد . كسي كه به او نبوت
تمام انبياء و رسالت تمام مرسلين و دين خدا كامل شده : الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ
لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ
دِينًا . آن كسي كه كمال دين
به او است ، تمام نعمت به او است ، اسلام مرضي خدا وابسته به او است ، خود او وابسته به فاطمه زهرا
(سلام الله عليها ) است و اين مطلب بسيار مهم است . عامه از اعيان شان و
همچنين خاصه از نخبه علماء شان اين روايت را نقل كردهاند . روايت منتهي ميشود به
جابر بن عبد الله انصاري ، اعيان علماء عامه حتي مثل زمخشري و رجال شيعه مثل شيخ
صدوق اين روايت را نقل كردهاند . قَالَ جَابِرُ بْنُ عَبْدِ
اللَّهِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (صلي الله عليه وآله وسلّم) يَقُولُ لِعَلِيِّ بْنِ
أَبِي طَالِبٍ (عليه السلام) قَبْلَ مَوْتِهِ بِثَلَاثٍ سَلَامُ اللَّهِ عَلَيْكَ يَا
أَبَا الرَّيْحَانَتَيْنِ أُوصِيكَ بِرَيْحَانَتَيَّ مِنَ الدُّنْيَا فَعَنْ قَلِيلٍ
يَنْهَدُّ رُكْنَاكَ وَ اللَّهُ خَلِيفَتِي عَلَيْكَ فَلَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ
(صلي الله عليه وآله وسلّم) قَالَ عَلِيٌّ (عليه السلام) هَذَا أَحَدُ رُكْنَيَّ الَّذِي
قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ (صلي الله عليه وآله وسلّم) فَلَمَّا مَاتَتْ فَاطِمَةُ
(عليه السلام) قَالَ عَلِيٌّ (عليه السلام) هَذَا الرُّكْنُ الثَّانِي الَّذِي قَالَ
رَسُولُ اللَّهِ (صلي الله عليه وآله وسلّم) . « جابر بن عبد الله
گويد : شنيدم كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم سه روز قبل از رحلت خود به
على عليه السّلام مىفرمود : اى پدر دو نوگل من !
سلام بر تو باد ، من در باره دو نوگل دنيوى خود به تو توصيه و سفارش مىنمايم ، طولى
نمىكشد كه تو دو ركن زندگى خويش را از دست خواهى داد ، من تو را به خداوند مىسپارم
. هنگامى كه پيامبر اسلام
از جهان رحلت كرد ، على بن ابى طالب فرمود : اين يكى از آن دو ركن
من بود كه رسول خدا به من خبر داد . و پس از آن كه حضرت فاطمه از دنيا رفت ، فرمود
: اين دومين ركنى بود كه پيغمبر خدا به من خبر داد » . الأمالي ، شيخ صدوق
، ص198 و معاني الأخبار ، ص403 و مناقب ابن شهرآشوب ، ج3 ، ص136 و الفائق في غريب
الحديث ، جار الله زمخشري ، ج1 ، ص162 و نظم درر السمطين ، زرندي حنفي ، ص98 و كنز
العمال ، متقي هندي ، ج11 ، ص625 و ج13 ، ص664 و تاريخ مدينه دمشق ، ابن عساكر ،
ج14 ، ص166 و مناقب علي بن أبي طالب (ع) وما نزل من القرآن في علي (ع) - أبي بكر
أحمد بن موسى ابن مردويه الأصفهاني - ص 204 والمناقب ، موفق خوارزمي ، ص141 و ...
. سه روز قبل از رحلت
اين كلمات را فرموده . در كيفيت تعبير اهل دقت و نظر تأمل كنند . اين جمله است كه
محير العقول است . فَعَنْ قَلِيلٍ يَنْهَدُّ
رُكْنَاكَ وَ اللَّهُ خَلِيفَتِي عَلَيْكَ . دو ركن تو منهدم ميشود
؛ ولي خدا خليفه من است بر تو . چون اين مصيبت
اخبارش براي امير المؤمنين عليه السلام كمر شكن بود ، تسليت داد به جمله دوم كه
والله خليفتي عليك . شرح اين حديث ، در
اين مختصر نميگنجد ؛ ولي چون شما در اين بحث به مراحل عاليه علم رسيدهايد ، ما
اشاره ميكنيم و خودتان بعد تأمل كنيد . ركن يعني چه ؟ هر
جزء واجبي ، قيداً و تقيّداً دخيل در آن واجب است . به فوت آن جزء بالضروره كل
منتفي ميشود . اين خاصيت جزئيت است . پس به رفتن يك جزء تمام اين كل به هم ميخورد
؛ ولي فرق جزء با ركن چيست ؟ افتراق در اين جهت
است : آن جزء بدل دارد و به وسيله بدل جاي مبدل پر ميشود ؛ لذا اگر سوره در نماز
فوت شد ، فاقد سوره ميشود بدل تنزيلي به حكم قاعده تجاوز و فراغ جبران مافات ميشود
. اما اگر نوبت به ركن
رسيد ، خاصيت ركن اين است كه ديگر بدلي برايش نيست . منهدم ميشود بالمرة و آن از
دست رفته جايگزين ندارد . عقد مستثني و مستثني منه لا تعاد ، حقيقت ركن را روشن ميكند
. وقتي حقيقت ركن اين
است ، اولا بايد ديد آن كسي كه به اين ركن متكي است ، او كيست ، تا او شناخته
نشود ، ركن او شناخته نميشود . براي اين كه ما
فاطمه زهرا را بشناسيم و فاطميه ر ا به آن اندازه ميسور كه در خور ما است نه در
شأن او احياء كنيم ، بايد حقيقت ركنيت صديقه كبري روشن بشود . و اين مسأله عبيسه و
اين حكمت عاليه به اين سادگي درك نميشود . بايد ديد امام ششم (از او بايد گرفت
اين جا جايي نيست كه كلام حكيمي ، فيلسوفي و فقيهي مطرح باشد) و بايد ديد رأس مذهب
، لسان الله ناطق و آن كسي كه اسمه عند اهل السماء الصادق ، او در اين زمينه چه ميگويد . وقتي مقابل قبر امير
المؤمنين عليه السلام ايستاد ، آن حضرت را زيارت كرد . در اين زيارت سه قسمت است :
يك صلوات است ، يكي سلام است و يكي شهادت است . بايد ديد چه گونه بر
او صلوات از خدا خواست ، چه جور به او سلام كرد و در مرحله آخر چه جور شهادت داد ؟
يك كتاب شهادات را بايد ورق بزنيد تا بفهميد اين شهادت ؛ آن هم از چنين شاهدي ، يعني چه . اما سلسله بحث . ما
از هر قسمتي تكهاي را به طور اشاره ميگوييم : اين بيان جعفر بن
محمد (عليهما السلام) است كه بايد همه فقهاء و همه حكماء دقت كنند ببيند در جمله
به جمله چي است ! اللهم صل على محمد وال
محمد ، وصل على أمير المؤمنين عبدك المرتضى ، وأمينك الأوفى ، وعروتك الوثقى ، ويدك
العليا وجنبك الأعلى ، وكلمتك الحسنى ، وحجتك على الورى ، وصديقك الأكبر ، وسيد الأوصياء
، وركن الأولياء ، وعماد الأصفياء ، أمير المؤمنين ، ويعسوب الدين ، وقدوة الصالحين
، وإمام المخلصين ، والمعصوم من الخلل ، المهذب من الزلل ، المطهر من العيب ، المنزه
من الريب ، أخي نبيك ووصي رسولك ، البائت على فراشه ، والمواسي له بنفسه ، وكاشف الكرب
عن وجهه . مضافها را دقت كنيد
. مضاف اليه را هم دقت كنيد . بعد ببينيد در اين اضافه چه غوغائي است . اين مرحله
اول نمونهاي از صلواتش بود . مرحله دوم : السلام على اسم الله
الرضي وجهه المضئ وجنبه القوي ... السلام على نور الأنوار
وسليل الأطهار وعناصر الأخيار السلام على والد الأئمة الأطهار و ... اين هم سلامش ؛ اما
شهادتش كه غوغا است شهادت است ؛ آن هم
شهادت از جعفر بن محمد (عليهما السلام) است . واشهد أنك جنب الله وبابه
، وحبيب الله ووجهه الذي يؤتى منه . شهادت ميدهم تو جنب الله هستي . اين كلمه اشاره است به آن
آيه : أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يَا حَسْرَتَا عَلَى مَا فَرَّطْتُ
فِي جَنْبِ اللَّهِ وَإِنْ كُنْتُ لَمِنَ السَّاخِرِينَ . الزمر / 56 . « بترسيد از روزى كه
هر كسى به خود مىگويد: وا حسرتا بر من از آن ستمها كه به «جنب الله» روا داشتم ،
اعتراف مىكنم كه به راستى از مسخره كنندگان بودم » . آن روزي كه همه
انبياء داد وانفساه ميزنند آن روز است كه : أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يَا حَسْرَتَا عَلَى
مَا فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ . شهادت ميدهم تو
همان جنب الله هستي كه هر نفسي در آن روز حسرت مي خورد به آن تفريطي كه نسبت به تو كرده است . شهادت ميدهم تو باب
الله هستي . آن خانه درش منحصر است به تو . شهادت ميدهم تو حبيب الله هستي شهادت
ميدهم تو وجه هستي . وَ يَبْقى وَجْهُ رَبِّكَ
ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرام . الرحمن / 27 . همچنين كسي چنين
اعجوبهاي كه عقل ، علم ، درك ، فكر ، همه مشاغل از انوار عظمت او كه نمونهاش در
اين كلمات بود ، خائب و خاسر است ؛ آن وقت چنين موجودي ركن وجودش ، نقطه اتكائش ، عماد هستي اش فاطمه زهراء
(سلام الله عليها) است . اين جا است كه بايد
فهميد زهرا كسيت ؟ كو كسي كه فهميده باشد ؟ يك جمله در كلمات حضرت بود و آن جمله
اين است : وسيد الأوصياء وركن
الأولياء . امير المؤمنين ركن
اولياء است . اولياء كيانند ؟ كه او باز ركن آنها است . اولياء آنهايي هستند كه
نص قرآن است : أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ
اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُون. يونس / 62 . «آگاه باشيد ، كه بر
دوستان خدا نه بيمى است و نه آنان اندوهگين مىشوند» تمام عالم بدون
استثناء همه مبتلا هستند به دو آفت : يكي ترس يكي حزن . ترس از چه؟ از اين كه آن
چه دارند نبازند . حزن از آن چه ندارند ، چه جور به اوبرسند . همه در اين بين ، بين
الخوف و الحزن گرفتارند . حالا كساني كه به
مقامي رسيدهاند كه « لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُون» آنها كيانند؟! اين در قرآن است ؛
اما مفسر قرآن خاتم پيغمبران است او در بيان اين اولياء ، بيانش اين است : اولياء الله كساني
هستند كه : وَ نَظَرُوا فَكَانَ
نَظَرُهُمْ عِبْرَةً وَ نَطَقُوا فَكَانَ نُطْقُهُمْ حِكْمَةً وَ مَشَوْا فَكَانَ مَشْيُهُمْ
بَيْنَ النَّاسِ بَرَكَة لَوْ لَا الْآجَالُ الَّتِي قَدْ كُتِبَتْ عَلَيْهِمْ لَمْ
تَقِرَّ أَرْوَاحُهُمْ فِي أَجْسَادِهِمْ خَوْفاً مِنَ الْعَذَابِ وَ شَوْقاً إِلَى
الثَّوَاب . الكافي، ج2، ص: 237 نظر آنها عبرت است
. مشي آنها ، قدم آنها بركت است . سكو تشان ذكر است نطقشان حكت است . اگر آيات
مكتوبه الهيه برآنها نبود لَمْ تَقِرَّ أَرْوَاحُهُمْ فِي أَجْسَادِهِمْ . اين اكسير احمر كجا
پيدا ميشود ؟! همگي من الأولين والأخرين ركنشان امير المؤمنين (عليه السلام) است . حالا كسي خودش ركن تمام اولياء است ،
ركن او فاطمه زهراء (سلام الله عليها) است . چه كسي صديقه كبري
را شناخته است ؟ به قدري ساحت بلند است به قدري مقام منيع است كه حتي در عالم بقاء هم درك نميشود
زهراء كيست ؟ پرسيد از امام ششم
چرا فاطمه زهراء ناميده شده است ؟ جواب داد : چون قصري خدا براي او ساخته آن قصر
نه از طرف بالا متصل به جائي است ، نه از اين طرف اتكاء به استوانهاي دارد ، فقط
آن قصر معلق است به قدرت پروردگار ، صد هزار باغ دارد . بر هر باغي هزار ملك است .
اين قصر آن اندازه با اهل بهشت فاصله دارد كه اهل زمين به كوكب دري به آسمان نگاه
ميكنند ، اهل بهشت به قصر او اين گونه مينگرند . اين سرّ اسم زهراء است . اين گوهري است كه ستاره درخشان
تمام اهل بهشت است . آن وقت چنين كسي رفت
از اين دنيا چه جور از اين دنيا رفت ؟ اگر كسي ميخواهد بهفمد نمونه اش اين است
گفت : لَقَدِ اسْتُرْجِعَتِ
الْوَدِيعَةُ وَ أُخِذَتِ الرَّهِينَةُ وَ اخْتُلِسَتِ الزَّهْرَاءُ فَمَا أَقْبَحَ
الْخَضْرَاءَ وَ الْغَبْرَاء ... وَ سَتُنَبِّئُكَ ابْنَتُكَ بِتَضَافُرِ أُمَّتِكَ
عَلَي ... فَاسْتَخْبِرْهَا الْحَال . أمالي المفيد ، ص: 282 . امانتي كه كسي ميگيرد ، [بايد برگرداند ]. إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ
أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها . النساء / 58 . اين وديعهاي بود از كه پيامبر گرفت ؛ اما نگفت برگرداندم گفت : يا رسول
الله بر گردانده شد . هر چه هست در اين صيغههاي مجهول است . وَ أُخِذَتِ الرَّهِينَةُ
. آن جملهاي كه كمر
شكن است : وَ اخْتُلِسَتِ الزَّهْرَاءُ ؛ زهرا ربوده شد . جائي از بدنت شكسته
شده ؟ اگر استخوان انگشت بشكند ، چه حالي
داري ؟ حالا اگر استخوان سينه بشكند !!! وقتي استخوان سينه بشكند ، نفس نميشود كشيد . نود و پنج روز ، سه روز بعد از پيامبر استخوان
سينهاش شكست . نود روز نميتوانست
نفس بكشد . جان داد ، نه يك مردن است ، در هر نفسي جان دادن است . وقتي آمد كنار بستر
پيامبر سني و شيعه نوشتهاند چه جور آمد . با آن مشيي كه مشي پيامر است با آن حال
آمد ، أما وقتي از دنيا رفت ، كان كالخيال . يعني بدني نبود شبهي بود . گفت يا رسول الله
خودت از او استخبار كن . خوت از او سؤال كن خواست بگويد : يا رسو الله آن چه كشيد ، به من هم نگفت ، تو خودت از او
بپرس كه بر او چه گذشت . وَ سَتُنَبِّئُكَ ابْنَتُكَ
بِتَضَافُرِ أُمَّتِكَ عَلَي . در اين جمله فكر
كنيد ، حق فاطميه را ادا كنيد . اي مردم ايران ! اي
كسي كه رهين بعثت پيامبريد ! چه سني و چه شيعه ، همه بايد اجر رسالت را بدهند . قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ
عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى . الشوري / 23 . روز سوم جمادي
الثانيه ، براي اين كه اجر رسالت داده بشود ، به اقرب خاتم انبياء اظهار مودت بشود
، بايد مملكت يك پارچه يا
زهراء بشود . آن جنازهاي كه آن
گونه زير خاك رفت ، بايد آن روز هر كس دل به علي بن أبي طالب (عليه السلام) دارد
آن چه در توان دارد ، انجام دهد . اين وظيفه شعائر
فاطميه است . تضعيف شعائر
فاطميه تضعيف مذهب است . سبك شمردن فاطميه ، استخاف به امير المؤمنين (عليه
السلام) است . كوتاهي و تقصير به حق خاتم النبيين (صلي الله عليه وآله وسلّم) است
. خلاصه كلام : صاحب
عصر ، ولي وقت و امام زمان ، از شما انتظار دارد كه براي آن بازوي ورم كرده ، آن پهلوي شكسته
، آن قبر مخفي و آن جنازه نيمه شب دفن شده ، آن چه در قدرت داريد كار كنيد
. نوشته شده توسط سيد محمد يزداني | لینک ثابت | اسلام آوردن ابوبكر و عمر ، از ديدگاه امام زمان (عج) مرحوم
شيخ صدوق رضوان الله تعالي عليه در كتاب شريف كمال الدين به نقل از سعد بن عبد الله
مينويسد : نوشته شده توسط سيد محمد يزداني | لینک ثابت | اهل تسنن و جواز جماع از پشت ، با همسر اهل
سنت سعي ميكنند كه بگويند اين كار حرام است و برعكس به شيعه طعنه ميزنند كه شما
اين كار را حلال ميدانيد و ... ؛ اما وقتي به سيره بزرگان اهل سنت مراجعه ميكنيم
، ميبينيم كه آنها نه تنها اين كار را انجام ميدادهاند كه حتي روش آن را نيز به
مقلدين خود ياد ميدادهاند . نوشته شده توسط سيد محمد يزداني | لینک ثابت | تكرار مباهله
موضوع: امام حسن عسکری علیه السلام
یکشنبه بیست و ششم اسفند 1386 11:40 شهادت امام حسن عسكري عليه السلام بر تمامي شيعيان جهان تسليت باد . به همين مناسبت تصميم گرفتم كه داستان بسيار زيبا از تكرار مباهله در زمان امام عسكري عليه السلام كه برادر بسيار ارجمند نويسنده افغانستاني سید علینقی میرحسینی نوشته است ، در اختيار شما قرار دهم . -------------------- آفتاب سوزان، با سنگدلی تمام بر چهره رنجور شهر میتابد. هوای دلگیر و غیرقابل تحملی، فضای دم کرده شهر را پر کرده است. مردم، مدتهاست صدای چک چک باران را نشنیدهاند. همه جا خشک و آفتاب خورده است. رودخانه خشک شهر، سینه عریانش را در امتداد شهر گسترانیده است. انبوه درختچهها، علفزارها و نیزارهای اطرافش، پژمرده و بیطراوت و از نفس افتاده به نظر میرسند. از گاو و گوسفندان مردم که نپرس، لاغر و رنجور؛ در اسارت لشکر عطشند. همین طور حیوانات صحرا و مرغان هوا که همه تشنه و افسردهاند. زمین و زمان در چنگ آفتاب است. هیولای مرگ، در آسمان شهر به پرواز آمده است. انسانها نیز در وضعیت بدتری به سر میبرند. آنها برای رهایی از عفریت مرگ و نجات از کابوس خشکسالی، دست به هر کاری زدهاند؛ در فرجام تکاپوهای بیحاصل، ناگزیر، روانه دربار میشوند و مشکل خود را با خلیفه در میان میگذارند. خلیفه، بزرگان شهر را فرا میخواند و با آنها به مشورت میپردازد. بعد از ساعتها شور و مشورت، بهترین راه نجات را، «خواندن نماز باران» مییابند... زن و مرد، پیر و جوان، کوچک و بزرگ، در حالی که روزهدار هستند، به سوی خارج شهر رهسپار میشوند. عشق و امید، در چهرههای رنجور و آفتاب زدهشان نهفته است. ورد زبانشان ذکر و دعا است. جز نزول باران، خواسته دیگری ندارند. خیلی زود، صفها بسته میشود. از صفهای طولانی و پشت سر هم نمازگزاران، صحنههای جالب و به یادماندنی به وجود میآید. همهمه التماسآمیز، فضای بیابان را پر کرده است. طولی نمیکشد که نماز به پایان میرسد. چشمهای امیدوار به آسمان دوخته میشوند. آفتاب همچنان میتابد و گرمای نفسگیرش زمین و زمان را آتشگون ساخته است. کمکم یأس و ناامیدی بر دلها سایه میافکند. بر اضطراب و افسردگی نمازگزاران افزوده میشود؛ هر یک بیصبرانه، بیابان را ترک میکنند. روز دوم و سوم نیز مراسم نماز، با همان کیفیت و شکوه بیشتر ادامه مییابد؛ ولی ابرهای بارانزا، همچنان نایاب و رؤیایی، و تنها در عالم ذهن آنان باقی میماند و حسرت چند قطره اشکِ آسمان، دلهایشان را به درد میآورد! «جاثلیق»، بزرگ اسقفان مسیحی، رو به راهبان مسیحی میکند و با لحن غرورآمیزی میگوید: سخنانش که تمام میشود، راه میافتد. راهبان و سایر مسیحیان نیز از دنبالش گام برمیدارند و لحظاتی بعد، ناقوس عبادت به طنین در میآید و آنان طبق شیوه خویش به نماز و عبادت میپردازند و از خداوند، طلب باران میکنند. طولی نمیکشد که ابرهای تیره و بارانآور، کران تا کران آسمان را فرامیگیرند و قطرههای بارانِ درشت و پُر آب، از دل آسمان گرم و دم کرده « سامرّا» فرو میریزند. صحنه عجیبی است! مثل این که معجزه بزرگی رخ داده است. به همین جهت، مسیحیان را شادی و شادابی فرامیگیرد و به پاس این موفقیت بزرگ، به یکدیگر دست میدهند و حقانیت خویش را به رخ مسلمانان میکشند. مسلمانان نیز با دیدن آن همه باران، به تحسین آنان میپردازند و به دین و آیین آنها متمایل میشوند. راهبان مسیحی برای جلب توجه بیشتر مسلمانان و تسخیر قلبهای آنان، روز بعد نیز مراسم ویژه عبادی خود را در دامن صحرا انجام میدهند. این بار نیز از دل آسمان، شکافی گشوده میشود و سرانجام جویبارهای سرمستی از دامن دشتها و کوهساران جاری شده و از به هم پیوستن آنها، سیلابهای خشمگین و موّاج ایجاد میشود و رودخانه تفتیده شهر را پر آب میسازند. مسیحیان با آب و تاب، از ایجاد یک معجزه بزرگ سخن میگویند. کرامت آنان، زبان به زبان به گوش خلیفه میرسد. لحظه به لحظه بر عزت و آبرومندی آنان افزوده میشود. تمایل مسلمانان به مسیحیت، خلیفه را به وحشت میاندازد. احساس شرم، از قیافه پریشانش به خوبی قابل تشخیص است. به فکر فرو میرود. طولی نمیکشد که در ذهنش جرقهای جان میگیرد. او بعد از چند لحظه تفکر، «صالح بن وصیف» را فرامیخواند و خطاب به او میگوید: ـ کلید این معما در دست «ابنالرّضا»(1) است؛ هر چه زودتر او را حاضر کن. ابنالرّضا را از زندان میآورند. خلیفه با دیدن چهره مصمّم و با صفای او، به سخن میآید: ـ ابامحمد!(2) امت جدت را دریاب که گمراه شدند! امام علیهالسلام آرام و خونسرد، خطاب به وی میفرماید: ـ از جاثلیق و دیگر راهبان مسیحی بخواهید تا فردا نیز به صحرا بروند! ـ به صحرا بروند؟! برای چه؟ ـ برای ادای نماز باران. ـ در این چند روز به اندازه لازم باران آمده است؛ مردم دیگر احتیاجی به باران ندارند! ـ میخواهم به کمک خدای متعال، شک و شبههها را برطرف سازم. ـ در این صورت، مردم را نیز باید فرابخوانیم. آنگاه به صالح بن وصیف، که در کنارش ایستاده است، چشم میدوزد و با لحن آمرانهای میگوید: ـ به بزرگ اسقفان و راهبان مسیحی اطلاع بده تا فردا به صحرا بیایند؛ به جارچیان هم بگو مردم را خبر کنند تا شاهد کشف «حقیقت» باشند. ساعتی نمیگذرد که جمعیت زیادی در صحرا جمع میشوند. گویا محشری برپا شده است. در یک سو، جاثلیق و راهبان مسیحی ایستادهاند؛ لباسهای بلند و مخصوصی به تن دارند. گردنبندهای صلیبی که روی سینههایشان آویخته شده است، در مقابل نور خورشید میدرخشند. جاثلیق مغرور و گردن برافراشته، قدم میزند. گاهی بعضی از راهبان با خنده و شادمانی، خودشان را به او نزدیک میکنند و درگوشی با او سخن میگویند. جاثلیق نیز با لبخندهای پی درپی و جنباندن سر، سخنان آنان را تأیید میکند. طرف دیگر بیابان، محل استقرار مسلمانان است. آنان نیز دسته دسته دورهم حلقه زدهاند و در انتظار آمدن خلیفه و درباریان، لحظه شماری میکنند. برخی از آنان که شیفته جاه و جلال مسیحیان شدهاند، سخنان مأیوس کنندهای بر زبان میآورند. یکی میپرسد: ـ چرا اینجا جمع شدهایم؛ مگر روزهای قبل، آنها را نیازمودیم؟ دیگری پاسخ میدهد: ـ چرا، آزمودهایم؛ این بار میخواهیم رسماً مسیحی شویم. صدای خنده در فضای گسترده صحرا میپیچد. مرد مؤمنی که تاب شنیدن چنین حرفهایی را ندارد؛ بیصبرانه رو به جمعیت کرده، میگوید: ـ اگر صبر کنید، همه چیز روشن میشود؛ این بار «ابنالرّضا» در بین ماست. او از بهترین بازماندگان خاندان رسول خداست. مگر اجداد او در جریان «مباهله»،(3) باعث سرافکندگی مسیحیان نجران نشدند؟! یکی دیگر از مسلمانان که تا حال سکوت اختیار کرده است، با بیحوصلگی میگوید: ـ چرا، این را شنیدهایم؛ ولی رسول خدا کجا و ابن الرّضا کجا؟ از دست یک فرد زندانی چه کاری ساخته است؟ صدای خشمگینانهای در فضای بی حد و حصر صحرا به طنین میآید. چشمها به وی دوخته میشود. او پیرمردی است با محاسن سفید، قامت کشیده و چهره جذاب و دوست داشتنی. با این که لحنش دلسوزانه است؛ اما در صدایش نوعی غضب نهفته است. او که از شنیدن سخنان همکیشانش دلتنگ شده است، میگوید: ـ ای مردم! رسول خدا، پیامبر ما و ابنالرّضا، جانشین اوست. تمام فضل و کمال پیامبر، در او تجلی یافته است. برای این که سخنانم را باور کنید، ناگزیرم کرامتی عجیب از آن حضرت برایتان تعریف کنم؛ به خدا سوگند! از «ابوهاشم جعفری»(4) شنیدم که میگفت: ـ «روزی خدمت ابنالرّضا بودم، حضرت سوار بر اسب، به جانب صحرا میرفت. من نیز او را همراهی میکردم. در مسیر راه به فکر فرو رفتم. در عالم ذهن، به یادم آمد که: ـ زمان ادای بدهیام فرا رسیده است و اکنون برای پرداخت آن چیزی در بساط ندارم! هنوز در عالم ذهن سیر میکردم که حضرت رو به من کرد و فرمود: ـ غصه نخور! خداوند آن را ادا میکند. آنگاه از فراز اسبش به سوی زمین خم شد و با تازیانهای که در دست داشت، خطی کوچک بر زمین کشید و فرمود: ـ ای ابوهاشم! پیاده شو و آن را بردار و مخفی کن. پیاده شدم و دیدم قطعه طلایی است که بر زمین افتاده است. آن را برداشتم و مخفی کردم. همچنان به مسیر ادامه دادیم. در حال پیمودن راه بودیم که بار دیگر در ذهنم خطور کرد: ـ امیدوارم به اندازه طلبم باشد؛ به هر صورت، طلبکارم را با این مقدار راضی میکنم و بعد از آن، برای رفع نیازهای زمستان خانوادهام تلاش میکنم. صدای دلربای ابنالرّضا، رشته افکارم را پاره کرد. نگاه کردم؛ در حالی که به طرف زمین مایل شده بود، با تازیانهاش خطی دیگر کشید و فرمود: ـ پیاده شو و آن را نیز بردار و مخفی کن. پیاده شدم. چشمم به قطعه نقرهای افتاد، آن را نیز برداشتم و مخفی کردم. طولی نکشید که از آن حضرت جدا شدم، قطعه طلا را فروختم. پول آن، درست معادل قرضی بود که به عهده داشتم. آن را به مرد طلبکار دادم. سپس قطعه نقره را فروختم و با قیمت آن، مخارج زمستان خانوادهام را بدون کم و کاست، تهیه کردم.»(5) پیرمرد بعد از نقل این کرامت، به سخنش چنین ادامه داد: حال، از آنهایی که نسبت به فضایل خاندان رسول خدا شک و شبهه دارند، میپرسم: ـ چه کسی چنین قدرتی دارد؟ صدایی از آن سوی جمعیت بلند میشود: ـ هر چه در فضائل و کمالات خاندان پیغمبر بگویی، کم گفتهای؛ من هم خاطرهای شنیدنی از ابنالرّضا دارم که... . ـ چه خاطرهای؟ اسماعیل بن محمد!(6) پس چرا آن را تعریف نمیکنی؟ ـ «یک روز در مسیر حرکت ابنالرّضا به انتظار نشستم . هنگامی که از مقابلم عبور میکرد، از فقر و بدبختیام شکایت کردم و گفتم: ـ به خدا سوگند! بیش از یک درهم ندارم... حضرت رو به من نمود و فرمود: ـ چرا سوگند دروغ میخوری؛ در حالی که دویست دینار زیر خاک دفن کردهای؟ آنگاه رو به غلامش کرد و فرمود: ـ هر چه پول به همراه داری، به او بده. بعد از آن که غلام «صد دینار» به من داد، حضرت فرمود: ـ هنگام نیاز، از دینارهایی که مخفی کردهای، محروم خواهی شد. کلامش که تمام شد، به مسیرش ادامه داد و رفت. طولی نکشید که آن صد دیناری که از حضرت گرفته بودم، مصرف شد. چند روز بعد، نیاز شدیدی پیدا کردم. به ناچار دنبال دینارهایی که مخفی کرده بودم، رفتم. هر چه آن محل را گشتم، آنها را نیافتم. بعدها فهمیدم که پسر عمویم (پسرم) آنها را برداشته و گریخته است.»(7) سخن از کرامات ابنالرّضا و فضل و کمالات خاندان رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم همچنان ادامه دارد که خبر ورود خلیفه و اطرافیانش در بین جمعیت میپیچد. خلیفه و درباریانش قدم به صحرا مینهند. ابنالرّضا نیز در بین آنها جلوه مینماید. فروغ نگاههای مردم به جمال زیبا و سیمای نورانی امام میافتد. خلیفه، فرمان میدهد تا جاثلیق و راهبان مسیحی برای طلب باران دست به آسمان بلند کنند و از خداوند بخواهند تا بار دیگر، باران رحمتش را بر آنان نازل کند. طولی نمیکشد که دستهای آنان رو به آسمان برافراشته میشوند. همان دم در آسمان پُر حرارت و آفتابی، انبوه ابرهای بارانزا ظاهر شده و قطرههای درشت باران، مرواریدگونه فرو میریزند. همه نگاهها به ابنالرّضا دوخته شده است. او راهبی را نشان داده، فرمان جست و جوی لابه لای انگشتان او را صادر میکند. خلیفه بیش از دیگران شگفتزده به نظر میرسد. او از خودش میپرسد: ـ آیا ممکن است چیزی در میان انگشتان آن راهب وجود داشته باشد که به وسیله آن باران ببارد؟! غلام حضرت به تندی دور آن راهب را میگیرد و در مقابل چشمان مردم، به جست و جوی دستش میپردازد. شیء کوچک و سیاه فامی را از میان انگشتانش بیرون میآورد و به ابنالرّضا تحویل میدهد. گویا آن حضرت، شیء مورد نظر را به خوبی میشناسد. به همین جهت، آن را با احترام خاص در پارچهای میپیچد و سپس خطاب به آن راهب مسیحی میفرماید: ـ اینک، طلب باران کن. راهب بار دیگر دستهایش را به سوی آسمان بلند میکند. این بار نیز چشمها به آسمان دوخته میشوند. ابرها در حال جا به جایی است و خورشید از پشت تراکم ابرهای سرگردان، نمایان میشود. رنگ از صورت جاثلیق و راهبان مسیحی پریده است. آنها بیش از این، تحمل نگاههای ملامتگر و نیشخندهای مردم را ندارند؛ با سرافکندگی به سوی خانههای خود باز میگردند. مردم که حسابی شگفتزده شدهاند، به ابنالرّضا چشم میدوزند. خلیفه در حالی که به آن شیء خیره شده است، میپرسد: ـ ای پسر رسول خدا! آن چیست؟ ـ این، استخوان پیامبری از رسولان الهی است که راهبان مسیحی از قبور آنان برداشتهاند؛ استخوان هیچ پیامبری ظاهر نمیگردد، مگر آن که «باران» نازل شود. خلیفه در حالی که هنوز نگاهش را از آن استخوان برنداشته است، به تحسین او میپردازد و همان لحظه، دستور آزادی آن حضرت را صادر میکند. امام حسن عسکری علیهالسلام که فرصت را مناسب مییابد، تقاضا میکند تا یاران زندانیاش را نیز آزاد کنند. خلیفه، لحظهای به فکر فرو میرود؛ مثل این که چارهای جز پذیرش سخن آن حضرت را ندارد. (8) پینوشتها: 1. امامان جواد، هادی و عسکری علیهم السلام را به احترام انتسابشان به امام رضا علیه السلام، «ابنالرّضا» میگویند. 2. کنیه امام حسن عسکری علیه السلام 3. ر.ک: آل عمران / 61. 4. یکی از یاران امام عسکری علیه السلام و راوی کرامت. 5. مناقب آل ابیطالب، ابن شهرآشوب، ج 4، ص431. 6. از همعصران امام حسن عسکری علیه السلام و راوی کرامت. 7. بحارالانوار، ج 50، ص 280، ح 56/ مناقب آل ابیطالب، ج 4، ص 432. 8. مناقب آلابیطالب، ج 4، ص 425/ اثبات الهداة، شیخ حرّ عاملی، شرح و ترجمه احمد جنتی، ج 6، ص 319 و 320 . نوشته شده توسط سيد محمد يزداني | لینک ثابت |
آخرین مطالب:
|
امکانات 
|
