مرحوم علامه مستنبط در كتاب شريف القطره به نقل از كتاب الثاقب في الناقب مي‌نويسد: ابن عباس گويد:

در آن هنگام كه بانوي بانوان، حضرت فاطمۀ زهرا سلام الله عليها پا به عرصۀ وجود گذاشت و متولد گشت، زمين روشن گرديد به گونه‌اي كه نور وجود حضرتش بيابان‌ها را نوراني و كوه‌ها را روشن كرد، فرشتگان به سوي زمين فرود آمده و بال‌هاي خود در شرق و غرب جهان گسترانيدند و بر آن‌ها خيمه‌ها و پرده‌هايي با ارزش زدند و آن را با سايه‌بان‌هاي آسمان پوشيده و اهل مكه را نور حضرت مدهوش ساخت.

در همان روز رسول خدا (صلي الله عليه و آله و سلم) وارد اتاق حضرت خديجه سلام الله عليها شد و فرمود:

يا خديجة! لا تحزني، إن كان قد هجرك نسوان مكّة و لن يدخلن عليك، فلينزلن عند ك اليوم نسوان نسرا بهجا عطرات عنجات ينتقدح في أعلاهنّ نور يستقبل إستقبالاً و يلتهب إلتهاباً، و تفوح منهنّ رائحة تسرّ أهل مكّة جميعاً، فسلّمت الجواري، فأحسنّ و حيّين فأبلغن.

اي خديجه! از اين كه زنان مكه تو را ترك كرده و در اين موقعيت حسّاس به ياري تو نيامدند غمگين مباش؛ زيرا كه همين امروز گروهي از بانوان زيباي بهشتي به سوي تو فرود مي‌آيند كه در اين حال، بانواني با چهره‌هاي شاد، با عطري دلنشين و چشمان نمكين كه پيشاپيش آن‌ها نوري مي‌درخشيد و نسيمي از عطر خوشبو از آن‌ها مي‌وزيد كه همۀ مردم مكه را فراگرفت، فرود آمدند. آنان به حضرت خديجه (سلام الله عليها) سلام كرده و بهترين و جه تحيّت گفتند.

... تا آن‌جا كه هر كدام از آن‌ها، آن حضرت را در زايمان كودكش ياري نمودند، آنان به وسيلۀ تشتي كه به همراه داشتند آن كودك نازنين را شستشو داده و با حوله‌اي بهشتي او را خشك و با عطر خوشبو معطّر نمود، آن‌گاه آن سرّ هستي را در قنداقه پيچيده ( و در دامن مادر مهربانش گذاشته) و سرانجام ثناگويان به سوي آسمان عروج كردند.