فضايل اهل بيت عليهم السلام

كسي كه با زن بيگانه لواط كند ، حد زده نمي‌شود

smyazdani — Thu, 26 Nov 2009 03:49:18 GMT

ومن أتى امرأة أجنبية في دبرها فعليه الحد في قول أبي يوسف ومحمد رحمهما الله تعالى. والتعزير في قول أبي حنيفة رحمه الله تعالى وكذلك اللواط عند أبي حنيفة رحمه الله تعالى يوجب التعزير عليهما.
كسي كه با زن بيگانه از پشت نزديكي كند ، بنابر فتواي أبي‌يوسف و محمد (الشيباني) حد زده مي‌شود؛ اما بنابر فتواي ابوحنيفه تعزير مي‌شود . همچنين از ديدگاه ابوحنيفه كسي كه [با مردي] لواط كند، هر دوي آن‌ها [فاعل و مفعول] تعزير مي‌شوند.
السرخسي الحنفي، شمس الدين ابوبكر محمد بن أبي سهل (متوفاي483هـ)، المبسوط، ج 9 ، ص 77 ، ناشر: دار المعرفة – بيروت.
وكذا لو وطأها أي الأجنبية في الدبر فإنه يعزر عند الإمام [أبي حنيفة].
كسي كه با زن اجنبي از پشت نزديكي كند، بنا بر فتواي ابوحنيفه تعزير مي‌شود .
الكليبولي الحنفي، عبد الرحمن بن محمد بن سليمان المدعو بشيخي زاده (متوفاي1078هـ)، مجمع الأنهر في شرح ملتقى الأبحر، ج 2 ، ص 349، تحقيق: خرح آياته وأحاديثه خليل عمران المنصور، ناشر: دار الكتب العلمية - لبنان/ بيروت ، الطبعة: الأولى، 1419هـ - 1998م.
ومن وطئ أجنبية فيما دون الفرج يعزر لأنه منكر ليس فيه شيء مقدر ومن أتى امرأة في الموضع المكروه أو عمل عمل قوم لوط فلا حد عليه عند أبي حنيفة رحمه الله ويعزر وزاد في الجامع الصغير ويودع في السجن ... .
كسي با زن اجنبي در غير فرج او نزديكي كند، تعزيز مي‌شود؛ زيرا عملي زشتي است كه عقوبت خاصي براي آن در نظر گرفته نشده است . و كسي كه با زني [بيگانه] از محلي كه مكروه است نزديكي كند يا عمل قوم لوط را با او انجام دهد ، طبق فتواي ابوحنيفه حد زده نمي‌شود ؛ بلكه تعزيز مي‌شود . در كتاب جامع الصغير اين مطلب اضافه شده است كه اين شخص زنداني مي‌شود .
الفرغاني المرغيناني الحنفي ، ابو الحسن برهان الدين علي بن أبي بكر بن عبد الجليل (متوفاي593هـ) ، كفاية المنتهى في شرح بداية المبتدي ، ج 2 ص 102 ، ناشر : المكتبة الإسلامية.
قَوْلُهُ : (وَمَنْ أَتَى امْرَأَةً فِي الْمَوْضِعِ الْمَكْرُوهِ أَوْ عَمِلَ عَمَلَ قَوْمِ لُوطٍ فَلَا حَدَّ عَلَيْهِ عِنْدَ أَبِي حَنِيفَةَ وَيُعَزَّرُ) وَيُودَعُ فِي السَّجْنِ .
اين سخن مؤلف كه : (كسي كه با زني [بيگانه] از محلي كه مكروه است نزديكي كند يا عمل قوم لوط را با او انجام دهد ، طبق فتواي ابوحنيفه حد زده نمي‌شود ؛ بلكه تعزيز مي‌شود) يعني زنداني مي‌شود.
الحدادي العبادي الحنفي ، أبو بكر بن علي بن محمد (متوفاي800هـ)، الجوهرة النيرة شرح مختصر القدوري، ج 5 ص 137 ، طبق برنامه الجامع الكبير.

اگر كسي لواط كرد، فقط تعزيز مي‌شود

smyazdani — Tue, 24 Nov 2009 06:03:18 GMT

حكم لواط از ديدگاه حنفي‌ها

تمام مذاهب اسلامي بر اين اعتقادند كه اگر كسي لواط كرد ، بايد حد زده شود و حد آن نيز قتل است ؛ اما در اين ميان ابوحنيفه فتوي داده است كه اگر كسي لواط كند، حد زده نمي‌شود ؛ بلكه فقط تعزير مي‌شود.
ابن عابدين، فقيه مشهور احناف در اين باره مي‌نويسد:

مطلب في حكم اللواطة ... فعند أبي حنيفة يعزر بأمثال هذه الأمور

مطلبي در باره حكم لواط كردن ... از ديدگاه ابو حنيفه براي كارهاي همانند آن (لواط) شخص تعزير مي شود .
ابن عابدين الحنفي، محمد أمين بن عمر (متوفاي1252هـ) ، حاشية رد المختار على الدر المختار شرح تنوير الأبصار فقه أبو حنيفة ، ج 4 ص 27 ، ناشر : دار الفكر للطباعة والنشر. - بيروت. - 1421هـ - 2000م.
شيخ الإسلام سغدي حنفي نيز در اين باره مي گويد :

حكم اللواطة بالرجال . واما اللواط بالرجال فانه ليس في التحريم كالجماع ولا يحرم شيئا . وحده كحد الزنا في قول النخعي وابي يوسف ومحمد وابي عبد الله وفي قول أبي حنيفة ليس فيه حد وفيه التعزير

حكم لواط با مردان ؛ اما لواط با مردان در حرمت مانند حرمت جماع (زنا) نيست ؛ و سبب حرام شدن كسي بر كسي نمي شود ؛ و حد آن در نظر نخعي و ابو يوسف و محمد و ابو عبد الله مانند حد زنا است ؛ اما به نظر ابو حنيفه در اين كار حد جاري نمي شود ولي تعزير مي شود .

السغدي البخاري الحنفي، أبو الحسين شيخ الإسلام علي بن الحسين بن محمد (متوفاي461هـ) ، النتف في الفتاوى (فتاوى السغدي) ، ج 1 ص 269 ، تحقيق : المحامي الدكتور صلاح الدين الناهي ، ناشر : دار الفرقان / مؤسسة الرسالة - عمان الأردن / بيروت ، الطبعة : الثانية ، 1404 - 1984
اندازه تعزير از ديدگاه علماي اهل سنت

از ديدگاه اهل سنت، اندازه تعزيز به دست حاكم است، حاكم اگر بخواهد مي‌تواند تنها بر او خشم بگيرد و سپس او را ببخشد و اگر بخواهد او را از يك تا هفتاد و نُه ضربه شلاق مي‌زند ؛ زيلعي حنفي در اين باب مي گويد :

وَاجْتَمَعَتْ الْأُمَّةُ على وُجُوبِهِ في كَبِيرَةٍ لَا تُوجِبُ الْحَدَّ أو جِنَايَةٍ لَا تُوجِبُ الْحَدَّ ثُمَّ هو قد يَكُونُ بِالْحَبْسِ وقد يَكُونُ بِالصَّفْعِ وَبِتَعْرِيكِ الْآذَانِ وقد يَكُونُ بِالْكَلَامِ الْعَنِيفِ أو بِالضَّرْبِ وقد يَكُونُ بِنَظَرِ الْقَاضِي إلَيْهِ بِوَجْهٍ عَبُوسٍ وَلَيْسَ فيه شَيْءٌ مُقَدَّرٌ وَإِنَّمَا هو مُفَوَّضٌ إلَى رَأْيِ الْإِمَامِ على ما تَقْتَضِي جِنَايَتُهُمْ فإن الْعُقُوبَةَ فيه تَخْتَلِفُ بِاخْتِلَافِ الْجِنَايَةِ فَيَنْبَغِي أَنْ تَبْلُغَ غَايَةَ التَّعْزِيرِ في الْكَبِيرَةِ كما إذَا أَصَابَ من الْأَجْنَبِيَّةِ كُلَّ مُحَرَّمٍ سِوَى الْجِمَاعِ أو جَمَعَ السَّارِقُ الْمَتَاعَ في الدَّارِ ولم يُخْرِجْهُ وَكَذَا يُنْظَرُ في أَحْوَالِهِمْ فإن من الناس من يَنْزَجِرُ بِالْيَسِيرِ وَمِنْهُمْ من لَا يَنْزَجِرُ إلَّا بِالْكَثِيرِ وَذَكَرَ في النِّهَايَةِ التَّعْزِيرُ على مَرَاتِبَ تَعْزِيرُ أَشْرَافِ الْأَشْرَافِ وَهُمْ الْعُلَمَاءُ وَالْعَلَوِيَّةُ , بِالْإِعْلَامِ وهو أَنْ يَقُولَ له الْقَاضِي بَلَغَنِي أَنَّك تَفْعَلُ كَذَا وَتَعْزِيرُ الْأَشْرَافِ وَهُمْ الْأُمَرَاءُ وَالدَّهَاقِينُ بِالْإِعْلَامِ وَالْجَرِّ إلَى بَابِ الْقَاضِي وَالْخُصُومَةِ في ذلك وَتَعْزِيرُ الْأَوْسَاطِ وَهُمْ السُّوقِيَّةُ بِالْإِعْلَامِ وَالْجَرِّ وَالْحَبْسِ وَتَعْزِيرُ الْأَخِسَّةِ بهذا كُلِّهِ وَالضَّرْبِ .

فصلي در باب تعزير : ... و امت اجماع دارند كه تعزير در گناهان كبيره اي است كه موجب حد نمي گردد ؛ تعزير مي تواند با حبس باشد و يا اينكه به آرامي با كف دست بر پشت او بزند و يا اينكه گوش او را به درد آورد و گاهي نيز با كلام تند است يا با زدن و گاهي نيز با تندي نگاه كردن قاضي به شخص است ؛ و مقدار معيني ندارد ؛ و به نظر امام (حاكم شرع) محول مي گردد كه به حسب كاري كه انجام داده اند ايشان را تنبيه كند ... و همچنين حاكم وضعيت مجرم نگاه مي كند ، زيرا بعضي از مردم با تنبيهي كوچك ، ادب شده و بعضي به جز با تنبيه سخت ادب نمي گردند ؛ و در نهايه گفته است كه تعزير به حسب مراتب حالات مردم است ؛ تعزير بزرگترين بزرگان كه علما و سادات هستند و تعزير ايشان به خبر دادن است !!! به اين صورت كه قاضي به او بگويد به من خبر رسيده است كه تو چنين كرده اي !!! و تعزير بزرگان كه امرا و دهداران هستند به خبر دادن و كشاندن وي به سبب اين جرم به در خانه قاضي و دادگاه است ؛ و تعزير مردمان حد وسط كه بازاريان هستند با اعلام و كشاندن به دادگاه و حبس است و تعزير مردمان پايين دست با همه اينها و زدن .
الزيلعي الحنفي ، فخر الدين عثمان بن علي (متوفاي743 هـ) ، تبين الحقائق شرح كنز الدقائق، ج 3 ص207 ـ 208 ، ناشر: دار الكتب الإسلامي. - القاهرة. - 1313هـ.
پس با اين وجود بي‌خود نيست كه در برخي از مناطق سني نشين ، اين عمل فراگير شده است ، وقتي حدود الهي اجرا نشود، انتظاري بيش از اين نبايد داشت.

كسي كه با نوكر خود لواط كند ، حد زده نمي‌شود (3)

smyazdani — Sun, 22 Nov 2009 14:04:18 GMT

التلوط بالغلام المملوك
ذكر القاضي الحسين في التعليقة أنه حكي عن الشيخ ابن سهل وهو الأبيوردي كما هو مصرح به في بعض نسخ التعليقة وصرح به ابن الرفعة في الكفاية أن الحد لا يلزم من يلوط بغلام مملوك له بخلاف مملوك الغير. قال القاضي وربما قاسه على وطء أمته المجوسية أوأخته من الرضاع وفيه قولان. انتهى
وهذا الوجه محكي في البحر والذخائر وغيرهما من كتب الأصحاب لكن غير مضاف إلى قائل معين وعلله صاحب البحر بأن ملكه فيه يصير شبهة في سقوط الحد. والذي جزم به الرافعي تبعا لأكثر الأصحاب أنه لا فرق بين مملوكه وغيره نعم في اللواط من أصله قول أن موجبه التعزير.
لواط با پسري كه مالك آن هستيد:

قاضي حسين در تعليقه خويش آورده است كه از شيخ ابن سهل ابي وردي نقل شده است كه اگر كسي با غلام زرخريد خويش لواط كند حد نمي خورد ؛ اما اگر اين غلام براي ديگري باشد ، حد خواهد خورد .
قاضي گفته است كه شايد اين مطلب را به خاطر قياس با نزديكي با كنيز مجوسي يا خواهر رضاعي گفته باشد ، زيرا در اين موارد دو قول موجود است (يك قول حد و قول ديگر تعزير) .
و اين احتمال در بحر و ذخائر و غير آن نيز از كتب شافعيان نقل شده است اما گوينده معيني براي آن مشخص نشده است ؛ صاحب بحر علت اين فتوا را آن مي داند كه ملكيت در اين موارد سبب وجود شبهه شده و حد را ساقط مي كند !!!
اما آنچه كه رافعي و غير او مانند بيشتر شافعيان بدان يقين پيدا كرده اند آن است كه فرقي بين بنده زرخريد و غير او وجود ندارد .
بله در اصل لواط عده اي نظر دارند كه موجب تعزير است و نه حد .
رافعي گفته است كه اين كار مانند نزديكي با حيوانات است و عده اي در آن حد جاري نمي كنند !!!

السبكي الشافعي، ابونصر تاج الدين عبد الوهاب بن علي بن عبد الكافي (متوفاي 771هـ)، طبقات الشافعية الكبرى، ج 4 ، ص 45 ، تحقيق: د. محمود محمد الطناحي د.عبد الفتاح محمد الحلو، ناشر: هجر للطباعة والنشر والتوزيع، الطبعة: الثانية، 1413هـ.

كسي كه با نوكر خود لواط كند ، حد زده نمي‌شود (2)

smyazdani — Wed, 18 Nov 2009 15:39:18 GMT

وقال ابن عقيل في فصوله فإن كان الوطء في الدبر في حق اجنبية وجب الحد الذى أوجبناه في اللواط وعلى هذا فحده القتل بكل حال وإن كان في مملوكه فذهب بعض اصحابنا أنه يعتق عليه وأجراه مجرى المثلة الظاهرة وهو قول بعض السلف.
ابن عقيل در [كتاب] فصول خود گفته‌: اگر با زن اجنبي از پشت نزديكي كند، همان حدي را بر او واجب است كه ما در لواط واجب مي‌دانيم؛ بنابراين، در هر صورت حد او كشتن است؛ اما اگر با مملوك (غلام) خود از پشت نزديكي كند، بعضي از اصحاب ما قائل هستند كه حكم آن است كه آن بنده آزاد شود؛ همان طوري كه اگر او را مثله مي‌كرد ، همين حكم را داشت. اين ديدگاه برخي از سلف (صحابه، تابعين، اتباع تابعين) است .
الزرعي الدمشقي الحنبلي، شمس الدين ابوعبد الله محمد بن أبي بكر أيوب (مشهور به ابن القيم الجوزية) بدائع الفوائد، ج 4 ص 908 ، تحقيق: هشام عبد العزيز عطا - عادل عبد الحميد العدوي - أشرف أحمد الج، ناشر: مكتبة نزار مصطفي الباز - مكة المكرمة، الطبعة: الأولى، 1416 - 1996.

كسي كه با نوكر خود لواط كند ، حد زده نمي‌شود (1)

smyazdani — Tue, 17 Nov 2009 14:27:18 GMT

لو فعل هذا [وطي في الدبر] بعبده أو أمته أو منكوحته لا يحد بلا خلاف وإن كان حراما بالإجماع وإنما يعزر لارتكاب المحظور أو عمل عمل قوم لوط فإنه يعزر ولا يحد عند الإمام [أبي حنيفة].
اگر كسي با غلام يا كنيز يا همسر خودش از پشت نزديكي كند ، حد زده نمي‌شود ، بدون هيچ اختلافي ؛ اگر چه همه در حرمت آن اجماع دارند ؛ اما اين شخص تعزير مي‌شود ؛ چون مرتكب عمل ممنوع يا عمل قوم لوط شده؛‌ چنين شخصي از ديدگاه امام ابوحنيفه، تعزير مي‌شود و حد زده نمي‌شود ..
الكليبولي الحنفي، عبد الرحمن بن محمد بن سليمان المدعو بشيخي زاده (متوفاي1078هـ)، مجمع الأنهر في شرح ملتقى الأبحر، ج 2 ، ص 350، تحقيق: خرح آياته وأحاديثه خليل عمران المنصور، ناشر: دار الكتب العلمية - لبنان/ بيروت ، الطبعة: الأولى، 1419هـ - 1998م.

ابوبكر، همراه هميشه محزون

smyazdani — Sat, 14 Nov 2009 14:58:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

ابوبكر، همراهي هميشه محزون

نقدي بر ديدگاه‌هاي اهل سنت در تفسير آيه غار

طرح بحث
سابقه استدلال به آيه غار
محورهاي استدلال اهل سنت به آيه غار

گفتار اول: انتخاب ابوبكر براي همراهي

نقد و بررسي
آيا ابوبكر، همراه رسول خدا (ص) بوده است؟
هيچ آيه‌اي در حق خاندان عائشه نازل نشده است
ابوبكر، قبل از رسول خدا به قبا رسيده بود
رسول خدا (ص) به تنهائي هجرت كرده است
همراهي ابوبكر، با دستور يا اجازه رسول خدا (ص)‌ نبوده است
آيه شهادت مي‌دهد كه رسول خدا به تنهائي خارج شده است
حركت ابوبكر بعد از خروج رسول خدا (ص) از مكه
ابوبكر، نزديك غار ثور به رسول خدا (ص) ملحق شد
كرز قيافه شناس، فقط اثر پاي رسول خدا (ص) را دنبال كرد
نقد روايت انتخاب ابوبكر براي همراهي

بررسي سند روايت

بررسي متن روايت

گفتار دوم: تنها ابوبكر، به همراه رسول‌خدا (ص) باقي ماند

نقد و بررسي
ابوبكر، پيش از آن يكبار به تنهائي هجرت كرده بود
اين سخن فخررازي، مذمت ديگر اصحاب است
هجرت مسلمانان به دستور رسول خدا (ص) بوده است
تعداد ديگري از اصحاب نيز باقي مانده بودند

گفتار سوم: دلالت جمله «ثاني اثنين» بر فضيلت ابوبكر

نقد و بررسي
منظور از «ثاني اثنين» رسول خدا (ص) بوده است
«ثاني اثنين» فضيليتي را براي ابوبكر به اثبات نمي‌رساند

گفتار چهارم: استدلال به روايت « ما ظنّك باثنين الله ثالثهما»

نقد و بررسي
بررسي سند روايت
بررسي دلالت روايت
همنشيني با اهل بيت عليهم السلام، افتخاري براي جبرائيل

گفتار پنجم: استدلال به جمله: « إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ»

نقد و بررسي
صحابي، در كلام پيامبر

گفتار ششم: استدلال به «لاَ تَحْزَنْ»

حزن هميشگي ابوبكر و عدم اعتنا به دستور رسول خدا
مواردي از حزن ابوبكر
آيا حزن ابوبكر، براي رسول خدا بود؟

گفتار هفتم: استدلال به جمله «إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا»

نقد و بررسي

گفتار هشتم: استدلال به «فَأَنزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ»

نقد و بررسي
وجوب بازگشت ضمير به اقرب المذكورات
سكينه، تنها بر رسول خدا نازل شده است
الف: تصريح علماي اهل سنت بر نزول سكينه بر رسول خدا (ص)
ب: وحدت سياق
ج: عطف جمله «وايده بجنوده» بر نزول سكينه
د: عطف جمله «وَجَعَلَ كَلِمَةَ الَّذينَ كَفَرُوا السُّفْلى‏ وَكَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا» بر جمله «فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكينَتَهُ عَلَيْه‏»

گفتار نهم: خريد مركب توسط ابوبكر و مشاركت فرزندان وي در امر هجرت

نقد و بررسي
اميرمؤمنان عليه السلام، مركب خريد و تجهيزات سفر را آماده كرد

گفتار دهم: ورود رسول خدا و ابوبكر به مدينه:

نقد و بررسي

گفتار يازدهم: بررسي پاسخ‌هاي فخررازي به استدلال‌هاي شيعه

مقايسه حزن ابوبكر با خوف پيامبران
پيامبر، ابوبكر را به خاطر لو ندادن اخبار هجرت، با خود برد
مقايسه فضيلت ابوبكر با فضيلت اميرمؤمنان عليه السلام
ابوبكر در خدمت پيامبر حاضر و علي عليه السلام غائب بود
سختي عمل ابوبكر بيشتر از سختي عمل اميرمؤمنان عليه السلام
خشم كفار بر ابوبكر بيشتر از خشم آن‌ها بر علي عليه السلام بود

نزول أيه «وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْري نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّه‏» در باره اميرمومنان عليه السلام
نتيجه

لينك فايل pdf

http://www.valiasr-aj.com/lib/ghar/gar.pdf

سخنراني حضرت آيت الله وحيد خراساني به مناسبت شهادت حضرت زهرا (سلام الله عليها)

smyazdani — Mon, 19 May 2008 05:34:18 GMT

حضرت‌ آيت الله العظمي وحيد خراساني (مد ظله العالي) ، به مناسبت سالگرد شهادت حضرت صديقه شهيده ، فاطمه زهرا سلام الله عليها ، در درس خارج اصول سخنراني كردند كه عيناً تمامي سخنراني ايشان از منظر دوستان خواهد گذشت .

يك شنبه : 29/2/87 ؛ 12/ جمادي الأول/1429

تضعيف شعائر فاطميه ، خيانت به مذهب و خيانت به امير المؤمنين عليه السلام است

اسلام وابسته به سيد الشهداء و عاشورا است و شعائر حسينيه همان است كه در اربعين گفتيم بدون كم و كاست . مناقشه در شعائر حسينيه ، خيانت به اسلام است . چون اسلام قائم به عاشورا است و عاشورا قائم به اين شعائر است .

اما نسبت به فاطميه : همان طوري كه اسلام و خاتم النبيين وابسته به سيد الشهداء است ، مذهب و امير المؤمنين وابسته به صديقه كبري است . تضعيف شعائر فاطميه ، خيانت به مذهب و خيانت به امير المؤمنين عليه السلام است .

چون شماهايي كه در اين بحث‌ هستيد ، قسمت عمده‌ نخبه فضلاء قم هستيد هم از ممالك مختلف هم از بلاد مختلف ايران در اين جا جمع شديد ، از نظر عقلي و عملي ، نه از نظر احساسي بايد عظمت فاطميه را درك كنيد و به بلاد خودتان منتقل كنيد .

كسي كه به او نبوت تمام انبياء و رسالت تمام مرسلين و دين خدا كامل شده :

الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِينًا .

آن كسي كه كمال دين به او است ، تمام نعمت به او است ، ‌اسلام مرضي خدا وابسته به او است ، خود او وابسته به فاطمه زهرا (سلام الله عليها ) است و اين مطلب بسيار مهم است .

عامه از اعيان شان و همچنين خاصه از نخبه علماء شان اين روايت را نقل كرده‌اند . روايت منتهي مي‌شود به جابر بن عبد الله انصاري ، اعيان علماء عامه حتي مثل زمخشري و رجال شيعه مثل شيخ صدوق اين روايت را نقل كرده‌اند .

قَالَ جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (صلي الله عليه وآله وسلّم) يَقُولُ لِعَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ (عليه السلام) قَبْلَ مَوْتِهِ بِثَلَاثٍ سَلَامُ اللَّهِ عَلَيْكَ يَا أَبَا الرَّيْحَانَتَيْنِ أُوصِيكَ بِرَيْحَانَتَيَّ مِنَ الدُّنْيَا فَعَنْ قَلِيلٍ يَنْهَدُّ رُكْنَاكَ وَ اللَّهُ خَلِيفَتِي عَلَيْكَ فَلَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ (صلي الله عليه وآله وسلّم) قَالَ عَلِيٌّ (عليه السلام) هَذَا أَحَدُ رُكْنَيَّ الَّذِي قَالَ لِي رَسُولُ اللَّهِ (صلي الله عليه وآله وسلّم) فَلَمَّا مَاتَتْ فَاطِمَةُ (عليه السلام) قَالَ عَلِيٌّ (عليه السلام) هَذَا الرُّكْنُ الثَّانِي الَّذِي قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلي الله عليه وآله وسلّم) ‏.

« جابر بن عبد الله گويد : شنيدم كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم سه روز قبل از رحلت خود به على عليه السّلام مى‏فرمود :

اى پدر دو نوگل من ! سلام بر تو باد ، من در باره دو نوگل دنيوى خود به تو توصيه و سفارش مى‏نمايم ، طولى نمى‏كشد كه تو دو ركن زندگى خويش را از دست خواهى داد ، من تو را به خداوند مى‏سپارم .

هنگامى كه پيامبر اسلام از جهان رحلت كرد ، على بن ابى طالب فرمود :

اين يكى از آن دو ركن من بود كه رسول خدا به من خبر داد . و پس از آن كه حضرت فاطمه از دنيا رفت ، فرمود : اين دومين ركنى بود كه پيغمبر خدا به من خبر داد » .

الأمالي ، شيخ صدوق ، ص198 و معاني الأخبار ، ص403 و مناقب ابن شهرآشوب ، ج3 ، ص136 و الفائق في غريب الحديث ، جار الله زمخشري ، ج1 ، ص162 و نظم درر السمطين ، زرندي حنفي ، ص98 و كنز العمال ، متقي هندي ، ج11 ، ص625 و ج13 ، ص664 و تاريخ مدينه دمشق ، ابن عساكر ، ج14 ، ص166 و مناقب علي بن أبي طالب (ع) وما نزل من القرآن في علي (ع) - أبي بكر أحمد بن موسى ابن مردويه الأصفهاني - ص 204 والمناقب ، موفق خوارزمي ، ص141 و ... .

سه روز قبل از رحلت اين كلمات را فرموده . در كيفيت تعبير اهل دقت و نظر تأمل كنند . اين جمله است كه محير العقول است .

فَعَنْ قَلِيلٍ يَنْهَدُّ رُكْنَاكَ وَ اللَّهُ خَلِيفَتِي عَلَيْكَ .

دو ركن تو منهدم مي‌شود ؛ ولي خدا خليفه من است بر تو .

چون اين مصيبت اخبارش براي امير المؤمنين عليه السلام كمر شكن بود ، تسليت داد به جمله دوم كه والله خليفتي عليك .

شرح اين حديث ،‌ در اين مختصر نمي‌گنجد ؛ ‌ولي چون شما در اين بحث به مراحل عاليه علم رسيده‌ايد ، ما اشاره‌ مي‌كنيم و خودتان بعد تأمل كنيد .

ركن يعني چه ؟ هر جزء واجبي ، قيداً و تقيّداً دخيل در آن واجب است . به فوت آن جزء بالضروره كل منتفي مي‌شود . اين خاصيت جزئيت است . پس به رفتن يك جزء تمام اين كل به هم مي‌خورد ؛‌ ولي فرق جزء با ركن چيست ؟

افتراق در اين جهت است : آن جزء بدل دارد و به وسيله بدل جاي مبدل پر مي‌شود ؛ لذا اگر سوره در نماز فوت شد ،‌ فاقد سوره مي‌شود بدل تنزيلي به حكم قاعده تجاوز و فراغ جبران مافات مي‌شود .

اما اگر نوبت به ركن رسيد ، ‌خاصيت ركن اين است كه ديگر بدلي برايش نيست . منهدم مي‌شود بالمرة و آن از دست رفته جايگزين ندارد . عقد مستثني و مستثني منه لا تعاد ، حقيقت ركن را روشن مي‌كند .

وقتي حقيقت ركن اين است ، اولا بايد ديد آن كسي كه به اين ركن متكي است ،‌ او كيست ، تا او شناخته نشود ، ركن او شناخته نمي‌شود .

براي اين كه ما فاطمه زهرا را بشناسيم و فاطميه ر ا به آن اندازه ميسور كه در خور ما است نه در شأن او احياء كنيم ، بايد حقيقت ركنيت صديقه كبري روشن بشود . و اين مسأله عبيسه و اين حكمت عاليه به اين سادگي درك نمي‌شود . بايد ديد امام ششم (از او بايد گرفت اين جا جايي نيست كه كلام حكيمي ، فيلسوفي و فقيهي مطرح باشد) و بايد ديد رأس مذهب ، لسان الله ناطق و آن كسي كه اسمه عند اهل السماء الصادق ، او در اين زمينه چه مي‌گويد .

وقتي مقابل قبر امير المؤمنين عليه السلام ايستاد ، آن حضرت را زيارت كرد . در اين زيارت سه قسمت است : يك صلوات است ،‌ يكي سلام است و يكي شهادت است .

بايد ديد چه گونه بر او صلوات از خدا خواست ، چه جور به او سلام كرد و در مرحله آخر چه جور شهادت داد ؟ يك كتاب شهادات را بايد ورق بزنيد تا بفهميد اين شهادت ؛ ‌آن هم از چنين شاهدي ، يعني چه .

اما سلسله بحث . ما از هر قسمتي تكه‌اي را به طور اشاره مي‌گوييم :

اين بيان جعفر بن محمد (عليهما السلام) است كه بايد همه فقهاء و همه حكماء دقت كنند ببيند در جمله به جمله چي است !

اللهم صل على محمد وال محمد ، وصل على أمير المؤمنين عبدك المرتضى ، وأمينك الأوفى ، وعروتك الوثقى ، ويدك العليا وجنبك الأعلى ، وكلمتك الحسنى ، وحجتك على الورى ، وصديقك الأكبر ، وسيد الأوصياء ، وركن الأولياء ، وعماد الأصفياء ، أمير المؤمنين ، ويعسوب الدين ، وقدوة الصالحين ، وإمام المخلصين ، والمعصوم من الخلل ، المهذب من الزلل ، المطهر من العيب ، المنزه من الريب ، أخي نبيك ووصي رسولك ، البائت على فراشه ، والمواسي له بنفسه ، وكاشف الكرب عن وجهه .

مضاف‌ها را دقت كنيد . مضاف اليه را هم دقت كنيد . بعد ببينيد در اين اضافه چه غوغائي است . اين مرحله اول نمونه‌اي از صلواتش بود .

مرحله دوم :

السلام على اسم الله الرضي وجهه المضئ وجنبه القوي ...

السلام على نور الأنوار وسليل الأطهار وعناصر الأخيار السلام على والد الأئمة الأطهار و ...

اين هم سلامش ؛ اما شهادتش كه غوغا است شهادت است ؛ آن هم شهادت از جعفر بن محمد (عليهما السلام) است .

واشهد أنك جنب الله وبابه ، وحبيب الله ووجهه الذي يؤتى منه .

شهادت مي‌دهم تو جنب الله هستي . اين كلمه اشاره است به آن آيه :

أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يَا حَسْرَتَا عَلَى مَا فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ وَإِنْ كُنْتُ لَمِنَ السَّاخِرِينَ . الزمر / 56 .

« بترسيد از روزى كه هر كسى به خود مى‏گويد: وا حسرتا بر من از آن ستم‏ها كه به «جنب الله» روا داشتم ، اعتراف مى‏كنم كه به راستى از مسخره كنندگان بودم‏ » .

آن روزي كه همه انبياء داد وانفساه مي‌زنند آن روز است كه : أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يَا حَسْرَتَا عَلَى مَا فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ اللَّهِ .

شهادت مي‌دهم تو همان جنب الله هستي كه هر نفسي در آن روز حسرت مي‌ خورد به آن تفريطي كه نسبت به تو كرده است .

شهادت مي‌دهم تو باب الله هستي . آن خانه درش منحصر است به تو . شهادت مي‌دهم تو حبيب الله هستي شهادت مي‌دهم تو وجه هستي .

وَ يَبْقى‏ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرام‏ . الرحمن / 27 .

همچنين كسي چنين اعجوبه‌اي كه عقل ، علم ، درك ، فكر ، همه مشاغل از انوار عظمت او كه نمونه‌اش در اين كلمات بود ، خائب و خاسر است ؛ آن وقت چنين موجودي ركن وجودش ، نقطه اتكائش ، عماد هستي اش فاطمه زهراء (سلام الله عليها) است .

اين جا است كه بايد فهميد زهرا كسيت ؟ كو كسي كه فهميده باشد ؟ يك جمله در كلمات حضرت بود و آن جمله اين است :

وسيد الأوصياء وركن الأولياء .

امير المؤمنين ركن اولياء است . اولياء كيانند ؟ كه او باز ركن آن‌ها است . اولياء آن‌هايي هستند كه نص قرآن است :

أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُون‏. يونس / 62 .

«آگاه باشيد ، كه بر دوستان خدا نه بيمى است و نه آنان اندوهگين مى‏شوند»

تمام عالم بدون استثناء همه مبتلا هستند به دو آفت : يكي ترس يكي حزن . ترس از چه؟ از اين كه آن چه دارند نبازند . حزن از آن چه ندارند ، چه جور به اوبرسند . همه در اين بين ، ‌بين الخوف و الحزن گرفتارند .

حالا كساني كه به مقامي رسيده‌اند كه « لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُون» آن‌ها كيانند؟!

اين در قرآن است ؛ اما مفسر قرآن خاتم پيغمبران است او در بيان اين اولياء ، بيانش اين است :

اولياء الله كساني هستند كه :

وَ نَظَرُوا فَكَانَ نَظَرُهُمْ عِبْرَةً وَ نَطَقُوا فَكَانَ نُطْقُهُمْ حِكْمَةً وَ مَشَوْا فَكَانَ مَشْيُهُمْ بَيْنَ النَّاسِ بَرَكَة لَوْ لَا الْآجَالُ الَّتِي قَدْ كُتِبَتْ عَلَيْهِمْ لَمْ تَقِرَّ أَرْوَاحُهُمْ فِي أَجْسَادِهِمْ خَوْفاً مِنَ الْعَذَابِ وَ شَوْقاً إِلَى الثَّوَاب‏ .

الكافي، ج‏2، ص: 237

نظر آن‌ها عبرت است . مشي آن‌ها ، قدم آن‌ها بركت است . سكو تشان ذكر است نطقشان حكت است . اگر آيات مكتوبه الهيه برآن‌ها نبود لَمْ تَقِرَّ أَرْوَاحُهُمْ فِي أَجْسَادِهِمْ .

اين اكسير احمر كجا پيدا مي‌شود ؟! همگي من الأولين والأخرين ركنشان امير المؤمنين (عليه السلام) است . حالا كسي خودش ركن تمام اولياء است ، ركن او فاطمه زهراء (سلام الله عليها) است .

چه كسي صديقه كبري را شناخته است ؟ به قدري ساحت بلند است به قدري مقام منيع است كه حتي در عالم بقاء هم درك نمي‌شود زهراء كيست ؟

پرسيد از امام ششم چرا فاطمه زهراء ناميده شده است ؟ جواب داد : چون قصري خدا براي او ساخته آن قصر نه از طرف بالا متصل به جائي است ، نه از اين طرف اتكاء به استوانه‌اي دارد ، فقط آن قصر معلق است به قدرت پروردگار ، صد هزار باغ دارد . بر هر باغي هزار ملك است . اين قصر آن اندازه با اهل بهشت فاصله دارد كه اهل زمين به كوكب دري به آسمان نگاه مي‌كنند ، اهل بهشت به قصر او اين گونه مي‌نگرند . اين سرّ اسم زهراء است . اين گوهري است كه ستاره درخشان تمام اهل بهشت است .

آن وقت چنين كسي رفت از اين دنيا چه جور از اين دنيا رفت ؟ اگر كسي مي‌خواهد بهفمد نمونه اش اين است گفت :

لَقَدِ اسْتُرْجِعَتِ الْوَدِيعَةُ وَ أُخِذَتِ الرَّهِينَةُ وَ اخْتُلِسَتِ الزَّهْرَاءُ فَمَا أَقْبَحَ الْخَضْرَاءَ وَ الْغَبْرَاء ... وَ سَتُنَبِّئُكَ ابْنَتُكَ بِتَضَافُرِ أُمَّتِكَ عَلَي‏ ... فَاسْتَخْبِرْهَا الْحَال‏ .

أمالي المفيد ، ص: 282 .

امانتي كه كسي مي‌گيرد ، [بايد برگرداند ].

إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى‏ أَهْلِها . النساء / 58 .

اين وديعه‌اي بود از كه پيامبر گرفت ؛ اما نگفت برگرداندم گفت : يا رسول الله بر گردانده شد . هر چه هست در اين صيغه‌هاي مجهول است . وَ أُخِذَتِ الرَّهِينَةُ .

آن جمله‌اي كه كمر شكن است : وَ اخْتُلِسَتِ الزَّهْرَاءُ ؛ زهرا ربوده شد .

جائي از بدنت شكسته شده ؟ اگر استخوان انگشت بشكند ، چه حالي داري ؟ حالا اگر استخوان سينه بشكند‌ !!!

وقتي استخوان سينه بشكند ، نفس نمي‌شود كشيد . نود و پنج روز ، سه روز بعد از پيامبر استخوان سينه‌اش شكست . نود روز نمي‌توانست نفس بكشد . جان داد ، نه يك مردن است ، در هر نفسي جان دادن است .

وقتي آمد كنار بستر پيامبر سني و شيعه نوشته‌اند چه جور آمد . با آن مشيي كه مشي پيامر است با آن حال آمد ، أما وقتي از دنيا رفت ، كان كالخيال . يعني بدني نبود شبهي بود .

گفت يا رسول الله خودت از او استخبار كن . خوت از او سؤال كن خواست بگويد :‌

يا رسو الله آن چه كشيد ، به من هم نگفت ، تو خودت از او بپرس كه بر او چه گذشت .

وَ سَتُنَبِّئُكَ ابْنَتُكَ بِتَضَافُرِ أُمَّتِكَ عَلَي‏ .

در اين جمله فكر كنيد ، حق فاطميه را ادا كنيد .

اي مردم ايران ! اي كسي كه رهين بعثت پيامبريد ! چه سني و چه شيعه ، همه بايد اجر رسالت را بدهند .

قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‏ . الشوري / 23 .

روز سوم جمادي الثانيه ، براي اين كه اجر رسالت داده بشود ، به اقرب خاتم انبياء اظهار مودت بشود ، بايد مملكت يك پارچه يا زهراء بشود .

آن جنازه‌اي كه آن گونه زير خاك رفت ، بايد آن روز هر كس دل به علي بن أبي طالب (عليه السلام) دارد آن چه در توان دارد ، انجام دهد .

اين وظيفه شعائر فاطميه است . تضعيف شعائر فاطميه تضعيف مذهب است . سبك شمردن فاطميه ، استخاف به امير المؤمنين (عليه السلام) است . كوتاهي و تقصير به حق خاتم النبيين (صلي الله عليه وآله وسلّم) است .

خلاصه كلام : صاحب عصر ، ولي وقت و امام زمان ، از شما انتظار دارد كه براي آن بازوي ورم كرده ، آن پهلوي شكسته ، آن قبر مخفي و آن جنازه نيمه شب دفن شده ، آن چه در قدرت داريد كار كنيد .

اسلام آوردن ابوبكر و عمر ، از ديدگاه امام زمان (عج)

smyazdani — Wed, 14 May 2008 14:04:23 GMT

New Page 1

مرحوم شيخ صدوق رضوان الله تعالي عليه در كتاب شريف كمال الدين به نقل از سعد بن عبد الله مي‌نويسد :
... وَ لَمَّا قَالَ أَخْبِرْنِي عَنِ الصِّدِّيقِ وَ الْفَارُوقِ أَسْلَمَا طَوْعاً أَوْ كَرْهاً لِمَ لَمْ تَقُلْ لَهُ بَلْ أَسْلَمَا طَمَعاً وَ ذَلِكَ بِأَنَّهُمَا كَانَا يُجَالِسَانِ الْيَهُودَ وَ يَسْتَخْبِرَانِهِمْ عَمَّا كَانُوا يَجِدُونَ فِي التَّوْرَاةِ وَ فِي سَائِرِ الْكُتُبِ الْمُتَقَدِّمَةِ النَّاطِقَةِ بِالْمَلَاحِمِ مِنْ حَالٍ إِلَى حَالٍ مِنْ قِصَّةِ مُحَمَّدٍ ص وَ مِنْ عَوَاقِبِ أَمْرِهِ فَكَانَتِ الْيَهُودُ تَذْكُرُ أَنَّ مُحَمَّداً يُسَلَّطُ عَلَى الْعَرَبِ كَمَا كَانَ بُخْتَ‏نَصَّرُ سُلِّطَ عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ وَ لَا بُدَّ لَهُ مِنَ الظَّفَرِ بِالْعَرَبِ كَمَا ظَفِرَ بُخْتَ‏نَصَّرُ بِبَنِي إِسْرَائِيلَ غَيْرَ أَنَّهُ كَاذِبٌ فِي دَعْوَاهُ أَنَّهُ نَبِيٌّ فَأَتَيَا مُحَمَّداً فَسَاعَدَاهُ عَلَى شَهَادَةِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ بَايَعَاهُ طَمَعاً فِي أَنْ يَنَالَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مِنْ جِهَتِهِ وَلَايَةَ بَلَدٍ إِذَا اسْتَقَامَتْ أُمُورُهُ وَ اسْتَتَبَّتْ أَحْوَالُهُ فَلَمَّا أَيِسَا مِنْ ذَلِكَ تَلَثَّمَا وَ صَعِدَا الْعَقَبَةَ مَعَ عِدَّةٍ مِنْ أَمْثَالِهِمَا مِنَ الْمُنَافِقِينَ عَلَى أَنْ يَقْتُلُوهُ فَدَفَعَ اللَّهُ تَعَالَى كَيْدَهُمْ وَ رَدَّهُمْ بِغَيْظِهِمْ لَمْ يَنالُوا خَيْراً كَمَا أَتَى طَلْحَةُ وَ الزُّبَيْرُ عَلِيّاً ع فَبَايَعَاهُ وَ طَمَعَ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا أَنْ يَنَالَ مِنْ جِهَتِهِ وَلَايَةَ بَلَدٍ فَلَمَّا أَيِسَا نَكَثَا بَيْعَتَهُ وَ خَرَجَا عَلَيْهِ فَصَرَعَ اللَّهُ كُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مَصْرَعَ أَشْبَاهِهِمَا مِنَ النَّاكِثِين‏ .
كمال الدين و تمام النعمة ، ج‏2 ، ص 463 .
سعد بن عبد الله گويد : وقتي به عرض حضرت صاحب الزمان (عجل الله تعالي فرجه الشريف) رساندم كه : شخصي از مخالفين ، هميشه از من مي‌پرسد بگو ابابكر و عمر با رضايت و رغبت مسلمان شدند و يا با بي ميلي و ناخرسندي دروني مسلمان شدند ؟
امام زمان (عجل الله تعالي فرجه الشريف) فرمودند :
چرا به آن شخص نگفتي كه آن دو [ابوبكر و عمر] به خاطر طمع مسلمان شدند .
و بعد اضافه فرمودند :
جريان از اين قرار است كه ابابكر و عمر معمولاً با يهوديان نشست و برخاست داشتند و اخباري را كه يهوديان از تورات و ديگر كتب آسماني ، كه در مورد حوادث و رويداد‌هاي روزانه و به خصوص جريان ظهور حضرت محمد (صلي الله عليه وآله وسلم) و پايان پيروزمندانه آن ، دريافت مي‌كرده‌اند و جويا مي‌شدند و يهودي‌ها هم به آن دو مي‌گفتند : همان گونه كه بخت النصر بر بني اسرائيل چيره شدند و همه بني اسرائيل را در برابر خود تسليم نمودند ، محمد هم مي‌آيد و بر تمام عرب مسلّط مي‌شود . البته با اين تفاوت كه محمد (صلي الله عليه وآله وسلم) وقتي آمد ، به دروغ ادعا مي‌كند كه پيامبر است [اين تعبير غير مؤدبانه از يهود است كه حضرت ولي عصر (عجل الله تعالي فرجه الشريف) به خاطر آگاهي سؤال كننده آن را نقل كرده است] .
پس از اين بود كه ابابكر و عمر به حضرت محمد (صلي الله عليه وآله وسلم) رسيدند و با گفتن شهادت «لا اله الا الله» به كمك آن حضرت شتافتند و به طمع اين كه هر يك از آن دو ، بعد از پيروزي حضرت محمد (صلي الله عليه وآله وسلم) و تسليم شدن عرب و آرام گشتن اوضاع به حكومت يكي از ولايات گماشته شوند ، با حضرت محمد (صلي الله عليه وآله وسلم) بيعت كردند .
و بعد از آن كه از رسيدن به حكومت و رياست دلخواه خود ، از طرف حضرت محمد (صلي الله عليه وآله وسلم) مأيوس شدند ، در بازگشت از جنگ تبوك ، روبند و نقاب بر صورت زدند و به همراه عده‌اي از منافقين همانند خويش از كوه عقبه بالا رفتند ، و شتر پيامبر را رم دادند تا آن حضرت را به قتل برسانند .
اما تدبير خداوند بر حيله آنان پيروز شد و خداوند مكر و دشمني آنان را به خودشان بازگرداند و با همان خشم و كينيه بازگشتند و از كار زشت خود ، هيچ فايده‌اي نديدند .
اتفاقاً نظير همين مسأله ، در زمان حضرت علي (عليه السلام) پيش آمد كه طلحه و زبير به حضور علي بن أبي طالب (عليه السلام) رسيدند و هر يك از آن دو به طمع رسيدن به حكومت و رياست يكي از شهرها ، با حضرت علي (عليه السلام) بيعت كردند ؛ اما وقتي از رسيدن به پست‌هايي كه لياقتش را نداشتند ، مأيوس گرديدند ، بيعت با علي (عليه السلام) را شكستند و بر عليه آن حضرت دست به شورش زدند و خداوند به گونه زمين خوردن ِ ديگر عهد شكنان ، آن دو را به زمين زد و نابود ساخت .

اهل تسنن و جواز جماع از پشت ، با همسر

smyazdani — Tue, 13 May 2008 08:36:18 GMT

اهل سنت سعي مي‌كنند كه بگويند اين كار حرام است و برعكس به شيعه طعنه مي‌زنند كه شما اين كار را حلال مي‌دانيد و ... ؛ اما وقتي به سيره بزرگان اهل سنت مراجعه مي‌كنيم ، مي‌بينيم كه آن‌ها نه تنها اين كار را انجام مي‌داده‌اند كه حتي روش آن را نيز به مقلدين خود ياد مي‌داده‌اند .
جماعت بسياري از صحابه آن را جايز مي‌دانستند :
قرطبي ، عالم مشهور اهل سنت در تفسير خود مي‌نويسد :
وذكر ابن العربي أن ابن شعبان أسند جواز هذا القول إلى زمرة كبيرة من الصحابة والتابعين وإلى مالك ... .
الجامع لأحكام القرآن ، قرطبي ، ج3 ، ص93 .
ابن عربي گفته است كه ابن شعبان ، جواز اين عمل [وطي دبر زن] را به جماعت بسياري از صحابه ، تابعين و مالك بن أنس نسبت داده است .
عبد الله بن عمر ، و جواز اين عمل :
و سيوطي مفسر مشهور اهل سنت در الدر المنثور مي‌نويسد :
وأخرج البخاري وابن جرير عن ابن عمر، فَأْتُواْ حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ؟ قال: في الدبر... .
الدر المنثور ، ج1 ، ص265.
بخاري و ابن جرير ،‌ از ابن عمر در باره آيه : "زنان شما، محل بذرافشانى شما هستند ، پس از هر جا [و هر گونه‏] كه خواهيد ، مى‏توانيد با آن ها آميزش كنيد" سؤال شد ، گفت : مراد وطي در پشت زنان است .
جلال الدين سيوطي ، ابن حجر عسقلاني ، شوكاني ، عيني ، ابن جرير طبري ، و بسياري ديگر از بزرگان اهل سنت نقل كرده‌اند :
عن ابن عمر أنه قال: يا نافع أمسك على المصحف. فقرأ حتى بلغ ؟نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَّكُمْ؟ الآية، فقال: يا نافع أتدري فيم أنزلت هذه الآية؟ قلت: لا. قال: نزلت في رجل من الأنصار أصاب امرأته في دبرها، فوجد في نفسه من ذلك، فسأل النبي صلى الله عليه وسلم، فأنزل الله الآية .
جامع البيان - إبن جرير الطبري - ج 2 - ص 537 و الدر المنثور - جلال الدين السيوطي - ج 1 - ص 266 و لباب النقول - السيوطي - ص 43 - 44 و العجاب في بيان الأسباب - ابن حجر العسقلاني - ج 1 - ص 567 – 568 و عمدة القاري - العيني - ج 18 - ص 117 و فتح الباري - ابن حجر - ج 8 - ص 141 و نيل الأوطار - الشوكاني - ج 6 - ص 355 و ... .
از ابن عمر روایت شده است که گفت : ای نافع ؛ فقط از قرآن تبعیت کن ؛ پس این آیه را خواند که :«نساؤکم...» ( یعنی آیا دراین زمینه هم تبیعت کنم؟) ؛ گفت : می دانی این آیه در چه مورد نازل شده است ؟ پاسخ داد : خیر ؛ گفت : در مورد یکی از انصار نازل شده بود که با همسرش از پشت نزدیکی کرده بود ؛ پس به همین خاطر از خودش خشمگین بود ؛ به همین جهت از رسول خدا صلی الله علیه ( وآله ) وسلم سوال کرد و خداوند این آیه را نازل فرمود .
زيد بن اسلم و شهادت به انجام آن :
و محمد بن جرير طبري در تفسير خود مي‌نويسد :
3465 - حدثني عبد الرحمن بن عبد الله بن عبد الحكم ، قال : ثنا عبد الملك بن مسلمة ، قال : ثنا الدراوردي ، قال : قيل لزيد بن أسلم : إن محمد بن المنكدر ينهى عن إتيان النساء في أدبارهن فقال زيد : أشهد على محمد لأخبرني أنه يفعله .
جامع البيان ، ج2 ، ص536 ، ذيل آيه النساؤكم حرث لكم .
به زید بن اسلم گفته شد که محمد بن منکدر از نزدیکی کردن با زنان پشت نهی می کند ؛ پس زید گفت : ( خدا را ) شاهد می گیرم که خود او من را آگاه کرد که چنین کاری انجام می دهد!!!
ابن أبي مليكه و روش عملي كردن آن :
و همچنين طبري مي‌نويسد :
عن قتادة قال : سئل أبو الدرداء عن إتيان النساء في أدبارهن ، فقال : هل يفعل ذلك إلا كافر
قال : روح : فشهدت ابن أبي مليكة يسئل عن ذلك ، فقال : قد أردته من جارية لي البارحة فاعتاص علي ، فاستعنت بدهن أو بشحم .
جامع البيان ، ج2 ، ص536 ، ذيل آيه نساؤكم حرث لكم و الدر المنثور ، ج1 ، ص266 .
از ابو درداء در مورد نزدیکی کردن از پشت با همسر سوال شد ؛ پس گفت : آیا غیر از کفار کسی این کار را انجام می دهد ؟
روح می گوید : پس در نزد ابن ابی ملیکه حاضر بودم که در این زمینه از او سوال شد ؛ پس پاسخ داد : دیشب می خواستم با کنیزی از کنیزکانم چنین کنم ؛ اما برایم سخت بود ؛ به همین جهت از روغن یا دنبه استفاده کردم!!!
مالك بن أنس و عملي كردن آن :
و نيز سيوطي در تفسيرش مي‌نويسد :
وأخرج الخطيب في رواة مالك عن أبي سليمان الجوزجاني قال سألت مالك بن أنس عن وطئ الحلائل في الدبر فقال لي الساعة غسلت رأسي منه .
الدر المنثور ، ج1 ، ص266 ، ذيل آيه نساؤكم حرث لكم .
از مالک بن انس سوال کردم که آیا می توان با حلیلة ( همسر یا کنیز) از پشت نزدیکی کرد ؟ پاسخ داد : همین الان از همین کار غسل کردم!!!
و ابن قدامه حنبلي در المغني مي نويسد :
ورُويت إباحته عن ابن عمر وزيد بن أسلم ونافع ومالك، وروي عن مالك أنه قال: ما أدركتُ أحداً أقتدي به في ديني يشكّ في أنه حلال.
المغني ، ج8 ، ص132 .
جواز وطي دبر ، از عبد الله بن عمر ، زيد بن أسلم ، نافع و مالك بن أنس ، روايت شده است ، و روايت شده است كه مالك بن أنس گفته : نمي‌بينم فقيهي را كه در دينم از او تقليد كرده باشم كه در حلال بودن اين عمل شك داشته باشد .
و این شعر در مورد مالک بن انس مشهور است که گفت :
فحاولها من خلفها فتمنعت ... وقالت معاذ الله من فعل ذلك
فقال لها جازت على قول مالك ... فقالت رماك الله في يد مالك
اراده کرد با او از پشت نزدیکی کند ؛ اما آن زن مخالفت کرده
و گفت : پناه بر خدا چه کسی چنین کاری کرده است ؟
به او پاسخ داد که این کار بنا بر نظر مالک جایز است .
گفت خدا تو را به دست مالک دچار کند . ( تا او با تو چنین کند )
نسائي : روايت صحيحي در حرمت آن وارد نشده است
ذهبي مي‌نويسد :
وقال آخر : ليت شعري ما يرى في إتيان النساء في أدبارهن ؟ قال : فسئل عن ذلك ، فقال : النبيذ حرام ، ولا يصح في الدبر شئ .
سير اعلام النبلاء ، ج14 ، ص 128 و تذكرة الحفاظ ، ج2 ، ص699 .
و دیگری می گوید :ای کاش می دانستم که ( نسایی ) در مورد نزدیکی کردن با همسر از پشت چه می گوید ؟ پس از او سوال کرد و پاسخ داد : نبیذ حرام است اما در مورد نزدیکی از پشت هیچ روایتی صحیح نیست .
نسائي و روايت وطي دبر :
نسائي ، از بزرگان اهل سنت در السنن الكبري مي‌نويسد :
أخبرنا محمد بن عبد الله بن الحكم قال نا أبو بكر بن أبي أويس قال حدثني سليمان بن بلال عن زيد بن أسلم عن عبد الله بن عمر أن رجلا أتى امرأته في دبرها في عهد رسول الله صلى الله عليه وسلم فوجد من ذلك وجدا شديدا فأنزل الله تعالى * ( نساؤكم حرث لكم فأتوا حرثكم أنى شئتم ) .
السنن الكبرى - النسائي - ج 5 - ص 316 .
از عبد الله بن عمر روایت شده است که گفت : مردی در زمان رسول خدا صلی الله علیه ( وآله ) وسلم با همسرش از پشت نزدیکی کرد و به همین جهت از خویش غضبناک بود ؛ پس خداوند این آیه را نازل کرد که «نساؤکم...» .

تكرار مباهله

smyazdani — Sun, 16 Mar 2008 08:09:18 GMT

شهادت امام حسن عسكري عليه السلام بر تمامي شيعيان جهان تسليت باد . به همين مناسبت تصميم گرفتم كه داستان بسيار زيبا از تكرار مباهله در زمان امام عسكري عليه السلام كه برادر بسيار ارجمند نويسنده افغانستاني سید علی‏نقی میرحسینی نوشته است ، در اختيار شما قرار دهم .

--------------------

آفتاب سوزان، با سنگدلی تمام بر چهره رنجور شهر می‏تابد. هوای دلگیر و غیرقابل تحملی، فضای دم کرده شهر را پر کرده است. مردم، مدتهاست صدای چک چک باران را نشنیده‏اند. همه جا خشک و آفتاب خورده است. رودخانه خشک شهر، سینه عریانش را در امتداد شهر گسترانیده است. انبوه درختچه‏ها، علف‏زارها و نیزارهای اطرافش، پژمرده و بی‏طراوت و از نفس افتاده به نظر می‏رسند.

از گاو و گوسفندان مردم که نپرس، لاغر و رنجور؛ در اسارت لشکر عطشند. همین طور حیوانات صحرا و مرغان هوا که همه تشنه و افسرده‏اند. زمین و زمان در چنگ آفتاب است. هیولای مرگ، در آسمان شهر به پرواز آمده است.

انسان‏ها نیز در وضعیت بدتری به سر می‏برند. آنها برای رهایی از عفریت مرگ و نجات از کابوس خشکسالی، دست به هر کاری زده‏اند؛ در فرجام تکاپوهای بی‏حاصل، ناگزیر، روانه دربار می‏شوند و مشکل خود را با خلیفه در میان می‏گذارند. خلیفه، بزرگان شهر را فرا می‏خواند و با آنها به مشورت می‏پردازد. بعد از ساعت‏ها شور و مشورت، بهترین راه نجات را، «خواندن نماز باران» می‏یابند...

زن و مرد، پیر و جوان، کوچک و بزرگ، در حالی که روزه‏دار هستند، به سوی خارج شهر رهسپار می‏شوند. عشق و امید، در چهره‏های رنجور و آفتاب‏ زده‏شان نهفته است. ورد زبانشان ذکر و دعا است. جز نزول باران، خواسته دیگری ندارند. خیلی زود، صف‏ها بسته می‏شود. از صف‌های طولانی و پشت سر هم نمازگزاران، صحنه‏های جالب و به یادماندنی به وجود می‏آید. همهمه التماس‏آمیز، فضای بیابان را پر کرده است.

طولی نمی‏کشد که نماز به پایان می‏رسد. چشم‏های امیدوار به آسمان دوخته می‏شوند. آفتاب همچنان می‏تابد و گرمای نفس‏گیرش زمین و زمان را آتشگون ساخته است. کم‏کم یأس و ناامیدی بر دل‌ها سایه می‏افکند. بر اضطراب و افسردگی ‏نمازگزاران افزوده می‏شود؛ هر یک بی‏صبرانه، بیابان را ترک می‏کنند. روز دوم و سوم نیز مراسم نماز، با همان کیفیت و شکوه بیشتر ادامه می‏یابد؛ ولی ابرهای باران‏زا، همچنان نایاب و رؤیایی، و تنها در عالم ذهن آنان باقی می‏ماند و حسرت چند قطره اشکِ آسمان، دل‏هایشان را به درد می‏آورد!

«جاثلیق»، بزرگ اسقفان مسیحی، رو به راهبان مسیحی می‏کند و با لحن غرورآمیزی می‏گوید:
ـ سه روز است که مسلمانان به صحرا رفته‏اند و با ادای نماز، از خدا خواسته‏اند تا باران رحمتش را نازل سازد؛ اما هنوز باران نیامده است. اگر آنان بر حق بودند، حتماً تا حالا باران آمده بود؛ امروز نوبت ماست تا حقانیت خود را به آنان نشان دهیم.

سخنانش که تمام می‏شود، راه می‏افتد. راهبان و سایر مسیحیان نیز از دنبالش گام برمی‏دارند و لحظاتی بعد، ناقوس عبادت به طنین در می‏آید و آنان طبق شیوه خویش به نماز و عبادت می‏پردازند و از خداوند، طلب باران می‏کنند. طولی نمی‏کشد که ابرهای تیره و باران‏آور، کران تا کران آسمان را فرامی‏گیرند و قطره‏های بارانِ درشت و پُر آب، از دل آسمان گرم و دم کرده « سامرّا» فرو می‏ریزند.

صحنه عجیبی است! مثل این که معجزه بزرگی رخ داده است. به همین جهت، مسیحیان را شادی و شادابی فرامی‏گیرد و به پاس این موفقیت بزرگ، به یکدیگر دست می‏دهند و حقانیت خویش را به رخ مسلمانان می‏کشند.

مسلمانان نیز با دیدن آن همه باران، به تحسین آنان می‏پردازند و به دین و آیین آنها متمایل می‏شوند.

راهبان مسیحی برای جلب توجه بیشتر مسلمانان و تسخیر قلب‏های آنان، روز بعد نیز مراسم ویژه عبادی خود را در دامن صحرا انجام می‏دهند. این ‏بار نیز از دل آسمان، شکافی گشوده می‏شود و سرانجام جویبارهای سرمستی از دامن دشت‏ها و کوهساران جاری شده و از به ‏هم پیوستن آنها، سیلاب‏های خشمگین و موّاج ایجاد می‏شود و رودخانه تفتیده شهر را پر آب می‏سازند.

مسیحیان با آب و تاب، از ایجاد یک معجزه بزرگ سخن می‏گویند. کرامت آنان، زبان به زبان به گوش خلیفه می‏رسد. لحظه به لحظه بر عزت و آبرومندی آنان افزوده می‏شود. تمایل مسلمانان به مسیحیت، خلیفه را به وحشت می‏اندازد. احساس شرم، از قیافه پریشانش به خوبی قابل تشخیص است. به فکر فرو می‏رود. طولی نمی‏کشد که در ذهنش جرقه‏ای جان می‏گیرد.

او بعد از چند لحظه تفکر، «صالح بن وصیف» را فرامی‏خواند و خطاب به او می‏گوید:

ـ کلید این معما در دست «ابن‏الرّضا»(1) است؛ هر چه زودتر او را حاضر کن.

ابن‏الرّضا را از زندان می‏آورند. خلیفه با دیدن چهره مصمّم و با صفای او، به سخن می‏آید:

ـ ابامحمد!(2) امت جدت را دریاب که گمراه شدند!

امام علیه‏السلام آرام و خونسرد، خطاب به وی می‏فرماید:

ـ از جاثلیق و دیگر راهبان مسیحی بخواهید تا فردا نیز به صحرا بروند!

ـ به صحرا بروند؟! برای چه؟

ـ برای ادای نماز باران.

ـ در این چند روز به اندازه لازم باران آمده است؛ مردم دیگر احتیاجی به باران ندارند!

ـ می‏خواهم به کمک خدای متعال، شک و شبهه‏ها را برطرف سازم.

ـ در این صورت، مردم را نیز باید فرابخوانیم.

آنگاه به صالح بن وصیف، که در کنارش ایستاده است، چشم می‏دوزد و با لحن آمرانه‏ای می‏گوید:

ـ به بزرگ اسقفان و راهبان مسیحی اطلاع بده تا فردا به صحرا بیایند؛ به جارچیان هم بگو مردم را خبر کنند تا شاهد کشف «حقیقت» باشند.

ساعتی نمی‏گذرد که جمعیت زیادی در صحرا جمع می‏شوند. گویا محشری برپا شده است. در یک سو، جاثلیق و راهبان مسیحی ایستاده‏اند؛ لباس‏های بلند و مخصوصی به تن دارند. گردن‏بندهای صلیبی که روی سینه‏هایشان آویخته شده است، در مقابل نور خورشید می‏درخشند. جاثلیق مغرور و گردن برافراشته، قدم می‏زند. گاهی بعضی از راهبان با خنده و شادمانی، خودشان را به او نزدیک می‏کنند و درگوشی با او سخن می‏گویند. جاثلیق نیز با لبخندهای پی درپی و جنباندن سر، سخنان آنان را تأیید می‏کند.

طرف دیگر بیابان، محل استقرار مسلمانان است. آنان نیز دسته دسته دورهم حلقه زده‏اند و در انتظار آمدن خلیفه و درباریان، لحظه شماری می‏کنند. برخی از آنان که شیفته جاه و جلال مسیحیان شده‏اند، سخنان مأیوس کننده‏ای بر زبان می‏آورند. یکی می‏پرسد:

ـ چرا اینجا جمع شده‏ایم؛ مگر روزهای قبل، آنها را نیازمودیم؟

دیگری پاسخ می‏دهد:

ـ چرا، آزموده‏ایم؛ این ‏بار می‏خواهیم رسماً مسیحی شویم.

صدای خنده در فضای گسترده صحرا می‏پیچد. مرد مؤمنی که تاب شنیدن چنین حرف‌هایی را ندارد؛ بی‏صبرانه رو به جمعیت کرده، می‏گوید:

ـ اگر صبر کنید، همه چیز روشن می‏شود؛ این بار «ابن‏الرّضا» در بین ماست. او از بهترین بازماندگان خاندان رسول خداست. مگر اجداد او در جریان «مباهله»،(3) باعث سرافکندگی مسیحیان نجران نشدند؟!

یکی دیگر از مسلمانان که تا حال سکوت اختیار کرده است، با بی‏حوصلگی می‏گوید:

ـ چرا، این را شنیده‏ایم؛ ولی رسول خدا کجا و ابن الرّضا کجا؟ از دست یک فرد زندانی چه کاری ساخته است؟

صدای خشمگینانه‏ای در فضای بی‏ حد و حصر صحرا به طنین می‏آید. چشم‏ها به وی دوخته می‏شود. او پیرمردی است با محاسن سفید، قامت کشیده و چهره جذاب و دوست ‏داشتنی. با این که لحنش دلسوزانه است؛ اما در صدایش نوعی غضب نهفته است.

او که از شنیدن سخنان هم‏کیشانش دلتنگ شده است، می‏گوید:

ـ ای مردم! رسول خدا، پیامبر ما و ابن‏الرّضا، جانشین اوست. تمام فضل و کمال پیامبر، در او تجلی یافته است. برای این که سخنانم را باور کنید، ناگزیرم کرامتی عجیب از آن حضرت برایتان تعریف کنم؛ به خدا سوگند! از «ابوهاشم ‏جعفری»(4) شنیدم که می‏گفت:

ـ «روزی خدمت ابن‏الرّضا بودم، حضرت سوار بر اسب، به جانب صحرا می‏رفت. من نیز او را همراهی می‏کردم. در مسیر راه به فکر فرو رفتم. در عالم ذهن، به یادم آمد که:

ـ زمان ادای بدهی‏ام فرا رسیده است و اکنون برای پرداخت آن چیزی در بساط ندارم!

هنوز در عالم ذهن سیر می‏کردم که حضرت رو به من کرد و فرمود:

ـ غصه نخور! خداوند آن را ادا می‏کند.

آنگاه از فراز اسبش به سوی زمین خم شد و با تازیانه‏ای که در دست داشت، خطی کوچک بر زمین کشید و فرمود:

ـ ای ابوهاشم! پیاده شو و آن را بردار و مخفی کن.

پیاده شدم و دیدم قطعه طلایی است که بر زمین افتاده است. آن را برداشتم و مخفی کردم.

همچنان به مسیر ادامه دادیم. در حال پیمودن راه بودیم که بار دیگر در ذهنم خطور کرد:

ـ امیدوارم به اندازه طلبم باشد؛ به هر صورت، طلبکارم را با این مقدار راضی می‏کنم و بعد از آن، برای رفع نیازهای زمستان خانواده‏ام تلاش می‌کنم.

صدای دلربای ابن‏الرّضا، رشته افکارم را پاره کرد. نگاه کردم؛ در حالی که به طرف زمین مایل شده بود، با تازیانه‏اش خطی دیگر کشید و فرمود:

ـ پیاده شو و آن را نیز بردار و مخفی کن.

پیاده شدم. چشمم به قطعه نقره‏ای افتاد، آن را نیز برداشتم و مخفی کردم.

طولی نکشید که از آن حضرت جدا شدم، قطعه طلا را فروختم. پول آن، درست معادل قرضی بود که به عهده داشتم. آن را به مرد طلبکار دادم. سپس قطعه نقره را فروختم و با قیمت آن، مخارج زمستان خانواده‏ام را بدون کم و کاست، تهیه کردم.»(5)

پیرمرد بعد از نقل این کرامت، به سخنش چنین ادامه داد: حال، از آنهایی که نسبت به فضایل خاندان رسول خدا شک و شبهه دارند، می‏پرسم:

ـ چه کسی چنین قدرتی دارد؟

صدایی از آن سوی جمعیت بلند می‏شود:

ـ هر چه در فضائل و کمالات خاندان پیغمبر بگویی، کم گفته‏ای؛ من هم خاطره‏ای شنیدنی از ابن‏الرّضا دارم که... .

ـ چه خاطره‏ای؟ اسماعیل بن محمد!(6) پس چرا آن را تعریف نمی‏کنی؟

ـ «یک روز در مسیر حرکت ابن‏الرّضا به انتظار نشستم . هنگامی که از مقابلم عبور می‏کرد، از فقر و بدبختی‏ام شکایت کردم و گفتم:

ـ به خدا سوگند! بیش از یک درهم ندارم...

حضرت رو به من نمود و فرمود:

ـ چرا سوگند دروغ می‏خوری؛ در حالی که دویست دینار زیر خاک دفن کرده‏ای؟

آنگاه رو به غلامش کرد و فرمود:

ـ هر چه پول به همراه داری، به او بده.

بعد از آن که غلام «صد دینار» به من داد، حضرت فرمود:

ـ هنگام نیاز، از دینارهایی که مخفی کرده‏ای، محروم خواهی شد.

کلامش که تمام شد، به مسیرش ادامه داد و رفت. طولی نکشید که آن صد دیناری که از حضرت گرفته بودم، مصرف شد. چند روز بعد، نیاز شدیدی پیدا کردم. به ناچار دنبال دینارهایی که مخفی کرده بودم، رفتم. هر چه آن محل را گشتم، آنها را نیافتم. بعدها فهمیدم که پسر عمویم (پسرم) آنها را برداشته و گریخته است.»(7)

سخن از کرامات ابن‏الرّضا و فضل و کمالات خاندان رسول خدا صلی ‏الله ‏علیه ‏و ‏آله ‏و سلم همچنان ادامه دارد که خبر ورود خلیفه و اطرافیانش در بین جمعیت می‏پیچد.

خلیفه و درباریانش قدم به صحرا می‏نهند. ابن‏الرّضا نیز در بین آنها جلوه می‏نماید. فروغ نگاه‏های مردم به جمال زیبا و سیمای نورانی امام می‏افتد. خلیفه، فرمان می‏دهد تا جاثلیق و راهبان مسیحی برای طلب باران دست به آسمان بلند کنند و از خداوند بخواهند تا بار دیگر، باران رحمتش را بر آنان نازل کند. طولی نمی‏کشد که دست‏های آنان رو به آسمان برافراشته می‏شوند. همان دم در آسمان پُر حرارت و آفتابی، انبوه ابرهای باران‏زا ظاهر شده و قطره‏های درشت باران، مرواریدگونه فرو می‏ریزند.

همه نگاه‏ها به ابن‏الرّضا دوخته شده است. او راهبی را نشان داده، فرمان جست و جوی لابه لای انگشتان او را صادر می‏کند. خلیفه بیش از دیگران شگفت‏زده به نظر می‏رسد. او از خودش می‏پرسد:

ـ آیا ممکن است چیزی در میان انگشتان آن راهب وجود داشته باشد که به وسیله آن باران ببارد؟!

غلام حضرت به تندی دور آن راهب را می‏گیرد و در مقابل چشمان مردم، به جست و جوی دستش می‏پردازد. شی‏ء کوچک و سیاه فامی را از میان انگشتانش بیرون می‏آورد و به ابن‏الرّضا تحویل می‏دهد. گویا آن حضرت، شی‏ء مورد نظر را به خوبی می‏شناسد. به همین جهت، آن را با احترام خاص در پارچه‏ای می‏پیچد و سپس خطاب به آن راهب مسیحی می‏فرماید:

ـ اینک، طلب باران کن.

راهب بار دیگر دست‏هایش را به سوی آسمان بلند می‏کند. این بار نیز چشم‏ها به آسمان دوخته می‏شوند. ابرها در حال جا به جایی است و خورشید از پشت تراکم ابرهای سرگردان، نمایان می‏شود.

رنگ از صورت جاثلیق و راهبان مسیحی پریده است. آنها بیش از این، تحمل نگاه‏های ملامت‌گر و نیشخندهای مردم را ندارند؛ با سرافکندگی به سوی خانه‏های خود باز می‏گردند. مردم که حسابی شگفت‏زده شده‏اند، به ابن‏الرّضا چشم می‏دوزند.

خلیفه در حالی که به آن شی‏ء خیره شده است، می‏پرسد:

ـ ای پسر رسول خدا! آن چیست؟

ـ این، استخوان پیامبری از رسولان الهی است که راهبان مسیحی از قبور آنان برداشته‏اند؛ استخوان هیچ پیامبری ظاهر نمی‏گردد، مگر آن که «باران» نازل شود.

خلیفه در حالی که هنوز نگاهش را از آن استخوان برنداشته است، به تحسین او می‏پردازد و همان لحظه، دستور آزادی آن حضرت را صادر می‏کند. امام حسن عسکری علیه‏السلام که فرصت را مناسب می‏یابد، تقاضا می‏کند تا یاران زندانی‏اش را نیز آزاد کنند. خلیفه، لحظه‏ای به فکر فرو می‏رود؛ مثل این که چاره‏ای جز پذیرش سخن آن حضرت را ندارد. (8)

پی‏نوشت‏ها:

1. امامان جواد، هادی و عسکری علیهم السلام را به احترام انتساب‏شان به امام رضا علیه السلام، «ابن‏الرّضا» می‏گویند.

2. کنیه امام حسن عسکری علیه السلام

3. ر.ک: آل عمران / 61.

4. یکی از یاران امام عسکری علیه السلام و راوی ‏کرامت.

5. مناقب آل ابیطالب، ابن شهرآشوب، ج 4، ص431.

6. از هم‏عصران امام حسن عسکری علیه السلام و راوی کرامت.

7. بحارالانوار، ج 50، ص 280، ح 56/ مناقب آل ابیطالب، ج 4، ص 432.

8. مناقب آل‏ابیطالب، ج 4، ص 425/ اثبات الهداة، شیخ حرّ عاملی، شرح و ترجمه احمد جنتی، ج 6، ص 319 و 320 .